UA-58390013-1

ALGEMEEN: Triathlon en Doping.

De eerste gedachte die je bij de combinatie ‘triathlon en doping’ hebt is wellicht: “nope, kan het me niet voorstellen…”. Toch jammer dat 1 op de 7 triathleten zich vergrijpt aan een prestatie bevorderend middel. Zeg gerust, heel jammer. Zou dit betekenen dat na het wielrennen nu ook triathlon ‘besmet’ is? Tuurlijk zijn we allemaal bekend met de doping-gevallen Nina Kraft en Tim Don. En naast hun zijn er overigens nog wel wat meer gevallen bekend. Dus het is schijnheilig om te denken dat triathlon ‘schoon’ is, zeker naar aanleiding van dit onderzoek….

Het onderzoek is gedaan onder 2997 recreatieve triathleten die deelnamen aan Ironman Frankfurt, Ironman 70.3 Wiesbaden en Ironman Regensburg. Dus geen pro-athleten. Nu was er al jarenlang het vermoeden dat er een toename was van dopinggebruik binnen triathlon maar 1 op 7 is gerust schokkend te noemen. Met je boerenverstand kun je dan zelf ook wel vaststellen dat er respondenten waren die de schijn hoog hielden. Klaar voor de bevindingen?

  • 13% gaf toe fysieke doping te gebruiken.
  • 15% gaf toe cognitieve doping (breindoping) te gebruiken.
  • 10% gaf toe fysieke én cognitieve doping te gebruiken.
  • 20% gaf toe fysieke doping te gebruiken tijdens het EK Ironman in Frankfurt.

Voorbeelden van fysieke doping
Steroïden, EPO, hormonen, anabolen en erytropoëtine.
Voorbeelden van cognitieve doping
Antidepressiva, beta-blockers, modafinil en methylphenidate.

Een aantal zeer opvallende zaken dit rapport zijn:

* Er is een klein verschil tussen dopinggebruikers en niet-dopinggebruikers op het gebied van leeftijd, gewicht en BMI.
* Dopingzondaars trainen slechts 2-3 uur meer per week dan niet-dopinggebruikers.
* De aanname dat vooral jongere triathleten doping gebruiken is fout. De gemiddelde leeftijd is 38 jaar.
* Het gros van doping gebruikers traint per week gemiddeld 14-15uur. Dat aantal trainingsuren staat gelijk aan triathleten die zich beperken tot de ¼ en olympic distance.
* Nauwelijks verschil tussen het mannelijke en vrouwelijke aandeel bij ‘de dopers’
* 20% Van het deelnemersveld tijdens het EK Ironman Frankfurt gebruikte 1 of meerdere middelen t.o.v. 10% tijdens Ironman Wiesbaden 70.3 en Ironman * Regensburg.
* Ondanks dat het Duitse wedstrijden waren kwam 1/3 van de vragenlijsten in het Engels retour. Duitsers vullen zo’n test toch bij voorkeur in de eigen taal in. Met andere woorden: niet alleen Duitsers maken zich schuldig 😉

Dus de conclusie van het rapport is dat 1 op de 7 zich vergrijpt aan doping tijdens een triathlon. 1 op de 7 triathleten! Stel dat er tijdens jouw wedstrijd 2100 mensen in het water liggen dan zijn er 300 deelnemers die ‘valsspelen’! De vraag die bij ons gelijk opkomt is: wat zorgt ervoor dat deze 300 deelnemers het nodig vinden om doping te gebruiken, immers we zijn recreatieve triathleten en de gemiddelde ‘winst’ op de totale afstand is 2,5%. Brengt die 2,5% tijdwinst jou dichter bij Kona denk je?

Wij bij tri-athlete zijn ook competitieve triathleten en we begrijpen dat je je persoonlijke tijden altijd weer wilt verbeteren, dat is immers ook de reden dan Strava bestaansrecht heeft (je wilt toch iedere keer weer die KOM te pakken krijgen). Als je dichtbij die ene belangrijke KOM zit en weet dat je het in je hebt dat je dan maar alles gaat proberen om die nr1 van zijn troon te beuken?

Onze stelling is dat bij de recreatieve tak van de triathleten doping niet voldoende zal zijn om richting Kona te gaan. Misschien leuk om je club- of trainingsgenoten tijdens de regionale wedstrijden achter je te laten maar train dan liever wat harder (sporten is vooral leuk op EIGEN kracht!) en als je het daar niet mee haalt dan adviseren wij om óf hulp te zoeken bij het effectievere trainen, óf je bent simpelweg fysiek, mentaal en genetisch niet in staat om tot de absolute wereldtop te horen. In dat geval kun je je beter neerleggen bij de gedachte dat je ooit als eerste de finish overstapt op Hawaii.

Bronvermelding
Cooktraineatrace
IrishTriathlon