tri-athlete

ALGEMEEN: EEN HEET BAD ALS TRAINING

Kan een heet bad een betere atleet van je maken? Een van de meest besproken onderwerpen onder duursportwetenschappers, de afgelopen jaren, is het idee dat trainen in warme condities jouw als atleet sneller maken dan in ‘normale’ condities.

De stelling is dat een week of twee acclimatiseren in warmere condities zorgt voor een aantal aanpassingen in het lichaam, met als voornaamste eigenschap dat het bloedplasma volume toeneemt. Deze toename zorgt ervoor dat jij sneller en optimaler kan presteren, zelfs in gematigde weersomstandigheden.

Het grote probleem is dat hittetrainingen makkelijker gezegd dan gedaan zijn; we hebben nu eenmaal niet allemaal de middelen om even 2 weken naar Kenia te gaan om hardloop trainingen te doen, of om naar Mallorca te gaan om te fietsen op grotere hoogte. Daarom zijn onderzoekers begonnen naar het zoeken van vergelijkbare alternatieven die je dichter bij huis (tenzij je in Kenia of op Mallorca woont natuurlijk…) kan ervaren. Een daarvan is een workout in een sauna. Er zijn atleten die trainen door hun loopband of crosstrainer in een sauna te plaatsen om zo hun bloedplasma volume vergroten. Een ander alternatief die serieuze aandacht krijg is, wellicht heel verrassend: een heet bad (gepubliceerd door het Scandinavian Journal of Medicine and Science in Sports dec ’15).

warm badje 2

Een aantal onderzoekers hebben recent 17 personen een zes-dagen-protocol laten doorlopen weat inhield dat ze onder andere moesten hardlopen in normale omstandigheden (18°C) om vervolgens direct in bad te liggen -tot de nek toe- voor 40 minuten. Bij 10 van die personen was het bad heet (40°C), en voor de overige 7 participanten was het een neutrale watertemperatuur (34°C). Na dit zes-dagen-protocol gingen de onderzoekers los met hun prestatie- en fysieke metingen.

Het resultaat?  De hete baden waren effectief bij de gewenning van warmte: want juist die deelnemers hadden een lagere lichaamstemperatuur in ruststand, en hun kerntemperatuur na de inspanning bleven in beide gevallen (normale en hete baden) ook lager, in vergelijking met de andere deelnemers. Er was zelfs bewijs gevonden dat er sprake was van een toename van het plasmavolume van ongeveer 3%. Zelfs na een aantal dagen was dit percentage nog aanwezig. Echter dat laatste was minder accuraat omdat de meting niet optimaal bleek te zijn.

Leuk en aardig die graden en percentages maar wat betekent dat nu eigenlijk concreet voor een hardloper? ‘De hete bad groep’ liep gemiddeld 4.9% harder in een 5km duurloop bij een temperatuur van 31,8 graden, maar liep niet significant harden in een 5km duurloop bij 17,8 graden.

Okay duidelijk, we kunnen dus harder rennen (voor wat we weten) wanneer we vooraf een heet bad nemen maar is dat ook een garantie en is het een onderdeel van ons trainingsschema in de toekomst? Lastig, er heerst momenteel een diepgeworteld idee dat post-workouts ijsbaden moeten bevatten, dus dit idee zal voor nu de nodige weerstand oproepen. Zijn we net gewend aan het idee dat een ijsbadje na de training/wedstrijd goed is voor je herstel, beginnen ze daar in Scandinavië opeens met hete baden principes….

ijsbadje
Daarnaast zijn er ook wat wisselwerkingen tussen wat een heet bad doet met je spieren (net zoals dat er nog steeds enorm veel vragen zijn of een ijsbad nu werkelijk voordelen kent) versus wat het doet voor de regulatie van je lichaamstemperatuur. En in dat geval komt dus periodiciteit om het hoekje kijken: ijsbaden tijdens zware trainingen om vervolgens 6 dagen een heetbad-protocol te handhaven een week voor je wedstrijd. Dat zou kunnen werken in theorie.

Het moge duidelijk zijn, helemaal zijn de resultaten nog niet representatief. Maar wij doen vast een opzetje voor een nieuwe onderzoeksvraag: is 40 minuten per keer in een warm bad voldoende , omdat we na 15min als verschrompelde vingertjes hebben…..

Bron: Runnersworld.com

GEAR: TRISUITS

De trisuit: het enige element in jouw totale triathlon uitrusting die jij van start tot finish draagt (okay en je horloge natuurlijk). Het is dus essentieel dat je hier niet op gaat beknibbelen omdat een té strak, té baggy, slecht gestikte of niet snel opdrogende trisuit gaan zorgen voor een DNF in plaats van een persoonlijk record.

Speedo bracht in 1996 de Aquablade op de markt. Dat was een trisuit welke zowel hydrodynamisch als sneldrogend was. Dat zorgde natuurlijk voor een enorme impact omdat opeens een hoop tijd bespaard kon worden in de transitiezones.

aquablade trisuit speedo

Anno 2016 zijn we best wel verwend als het gaat om de mogelijkheden die trisuits ons kunnen bieden. In allerlei soorten en maten kun je trisuits kopen die tegenwoordig backpockets, grip op de benen en aero mouwen hebben die zowel voor de lange als de korte afstand geschikt kunnen zijn. De meeste trisuits hebben waterafstotende eigenschappen wat kan zorgen voor de nodige voordeel in het water of bevatten carbon die je kunnen voorzien van de nodige compressie. Sinds afgelopen jaar hebben met name de trisuits mét mouwen en de tweedelige trisuits een enorme sprong gemaakt. Veel merken hebben hier het afgelopen jaar vol op ingezet met als resultaat dat veel aanbod uit eerder genoemde type trisuits bestaat. Wil dat zeggen dat de traditionele trisuit minder geschikt is? Nee, integendeel. Veel trisuits met korte mouwen/geen mouwen hebben mee geprofiteerd van de ontwikkelen die bij de andere trisuits werden doorgevoerd: aerodynamica en UV protectie bijvoorbeeld.

De belangrijkste elementen van een trisuit

Pasvorm Een trisuit die goed aansluit op je lichaam, maar niet te strak, is essentieel. Je moet dus een trisuit niet kopen op het merk of de kleur maar op de pasvorm.

Materialen Trisuits zijn doorgaans van een Lycra en polyester mix. Het ademt, is aero- en hydrodynamisch, sluit aan op je lichaam, biedt comfort en UV protectie en voldoet aan de laatste mode en trends. Veel trisuits zijn overigens zwart, en dat is raar zou je denken vanwege de zon en warmte, maar die techniek (die Coldblack® heet) is inmiddels zo dat de zwarte stof juist is ontwikkeld om de warmte te reflecteren.

Rits Trisuit kennen twee soorten ritsen: aan de voorzijden of aan de achterzijde. Twijfel je over welke je dan moet kiezen? Kies voor een sluiting aan de voorzijde als je voor comfort wilt gaan en kies voor een rits aan de achterzijde als je voor aerodynamica en hydratatie wilt gaan. Wat overigens ook belangrijk is bij een rits aan de voorzijde is dat de sluiting niet gaat irriteren op je borst. Ideaal is het wanneer er een klein stukje stof/buffer tussen de huid en de ritssluiting zit.
trisuit saysky sluiting

Zeem De zeem is zonder twijfel het meest belangrijke gedeelte van de trisuit. Als hij te groot is dan zuigt die zich vol met water en bij het lopen gaan deze irriteren rondom je zitvlak, is deze te klein dat zul je dat ongetwijfeld gaan voelen op de fiets. Bedenk of jij 20 of 180km gaat fietsen en hoeveel vulling deze zeem moet hebben.

trisuit zeem Saysky

Ventilatie Niets is zo erg als warmte die rondom je lichaam blijft plakken in je trisuit. Dat je dus een goed ademende en ventilerende trisuit moet kiezen is sterk aan te raden. Rondom de heupen, op de rug en rondom de oksels zijn sleutelplekken hiervoor. Steeds vaker zie je ook mesh in trisuits verwerkt.

Armen Net als bij wetsuit is de beweegbaarheid rondom de armen en schouders extreem belangrijk. Vergeet niet dat je niet teveel tegendruk moet krijgen tijdens het zwemmen.

Beengrip Niets is zo irritant als een strakke short die los komt de zitten aan de onderzijde. Die elastiek moet en mag best wel stevig aansluiten op je bovenbeen. Niet te strak want daar ga je ongetwijfeld last van krijgen tijdens het hardlopen. Silicone puntjes, rubber of gewoon een strakke boord zorgen eigenlijk al voor die stevigheid. Heb je nu meer informatieve of hulp nodig bij de keuze van je trisuit neem dan gerust contact op met de onpartijdige en niet commerciële website Tri-athlete.nl. Wij zijn bereikbaar via info@tri-athlete.nl.

trisuit beengrip Saysky

 

Mooi trisuit in onze voorbeelden? Dit is de nieuwe lijn van Saysky.

Bron: 220triathlon.com

REVIEW: AVANCA D1 SPORTS HEADSET

Hardlopen en muziek luisteren is toch een beetje hetzelfde als autorijden met je voet een klein beetje op de rem. Je wilt van A naar B maar ergens zit een belemmering… you get my point?

Even drie redenen waarom hardlopen met muziek irritant is:
–          oortjes die continue uit je oren vallen
–          het gehannes met dat verdomde draadje
–          bovenstaande wat ervoor zorgt dat je pace terugvalt

Herkenbaar? Dit is dan ook het moment om ervoor kiezen om de handdoek in de ring te gooien en nooit meer met muziek op hard te lopen (met het risico dat je tijdens je duurloop van 30km in slaap valt) óf je doet het gewoon goed en je zoekt een oplossing.

Fair enough, nu dan ook één reden waarom hardlopen met muziek een verrijking kan zijn:
–          Avanca D1 Sports headset.

Jazeker. Nooit meer draadjes die de oortjes uit je oren trekken! Als er een Nobel-prijs voor de ‘hardlopen met muziek’ zou zijn dan zou Avanca deze (naast alle andere gewonnen prijzen) in ontvangst mogen nemen. Wij weten ook wel dat er allang draadloze oplossingen op de markt beschikbaar waren, maar óf je hield door het gewicht van de oortjes nekklachten over of de batterij was op de hoek van de straat al bijna leeg. Welnu, Avanca vertelde ons dat de D1 Sports Wireless Headset anders was. En wie zijn wij om dat te negeren. Juist, we mochten het zelf uitproberen. Dus wij de D1 opladen om vervolgens voor een rustige duurloop te gaan van 1,5hr.

Avanca d1 overall

Resultaat In de verpakking die je geleverd krijgt zitten de volgende onderdelen: een opbergzakje, drie verschillende formaten oordopjes, beschermhoesjes voor slecht weer, een handleiding, een usb-kabeltje om de set op te laden en natuurlijk de D1 Sports Headset zelf. Wij kunnen ons zo 1-2-3 niet bedenken wat we nog missen.
De Headset wordt, zoals gezegd, geleverd met 3 verschillende pasvormen. Er zit er dus altijd 1 bij die in jouw oren blijft zitten. De enige kabel die deze headset kent is de kabel die de oortjes met elkaar verbindt en die achterlangs via je nek loopt. En nu komt het: de oortjes zijn zó enorm licht (17gram) dat je af en toe uit zekerheid checkt of ze überhaupt nog wel in je oren zitten.

Zoals jij ons inmiddels al wel kent hebben wij ook altijd wat te mekkeren. Dat mag ook wel, zeker als een producent van een product ons vraagt om onze ongezouten mening. In dit geval is het geluid het hete hangijzer. Het is niet slecht te noemen maar als jij een doorgewinterde muziekliefhebber bent die muziek boven het hardlopen stelt dan is dit wellicht niet de beste muzikale oplossing die de markt voor jou beschikbaar heeft. Ga jij akkoord met een ‘lekker muziekje’ en stoor jij je niet zo snel aan het gebrek van een hele diepe bass dan is er geen reden meer om de D1 níet te kopen.

En dan, in onze ogen, de meeste nutteloze feature van de D1: bellen. Toegegeven, bellen is een optie als jij in plaats van hardlopen gewichten gaat heffen maar voor duursport lijkt ons dit niet heel nuttig. De functie zit erop, het werkt perfect maar of wij het nog ooit gaan gebruiken: waarschijnlijk niet.

avanca d1

Waarom niet kopen
Je weigert toch te lopen met muziek
Je bent slechthorend
Je wilt ook zwemmen met de D1
Je hebt geen geld

Waarom wel kopen
Compatibel met nagenoeg alle telefoons
Beschikbaar in diverse kleuren
Comfortabel in je oren
Geen draadjes
Goede batterijen (tenzij je langer dan 6uur gaat hardlopen)
Prijsvriendelijke oplossing (zie extra tip)

Conclusie
Een echte aanwinst in onze sportaccessoire stal. Hij doet wat ie moet doen en is dan dus ook nog eens draadloos. Voor hardlopen en fietsen is deze goed te gebruiken. Als je deze bij het zwemmen ook wilt uitproberen dan is het verstandig om nog een exemplaar aan te schaffen, kans is groot dat hij het namelijk gaat begeven. Tip: dus ook al issie niet waterdicht (wel spatwaterdicht), een luisterboek in bad behoort wel tot de mogelijkheden. Of bellen in bad natuurlijk.

Extra tip: koop ‘m NU –tot 2 april 2016– met 30% korting door de code GLAMOUR toe te voegen. KLIK HIER!

 

 

ZWEMMEN: EFFICIENT ZWEMMEN

Zwemmen. Zoals Jan Frodeno ooit zei: je kan er geen wedstrijd mee winnen waar wel mee verliezen. Kop en spijker zeg maar. Dus trainen is essentieel om niet gelijk na 3,8km de handdoek in de ring te hoeven gooien, als je een PRO bent althans. Wij als amateurs zwemmen willen gewoon zo efficiënt en snel mogelijk zwemmen. Ook dat is een doel opzich. Toch zou je voor de aardigheid eens een zwemanalyse moeten doen. Of beter nog, op zaterdagochtend langs het zwembad gaan zitten en andere zwemmers analyseren. Er zijn er een hoop waar je van kan leren hoe het wel moet maar ook vooral hoe het niet moet!

Triathlon zwemcoach Annie Oberlin-Harris is een trainster die continue (professionele) zwemmers traint en als geen ander weet waar het frequent fout gaat in de techniek. Annie heeft speciaal voor jou de meest voorkomende fouten waargenomen en op een rijtje gezet. Owja, ze heeft niet alleen het probleem benoemt maar ook een oplossing aangedragen.

keerpunt

1 Slechte afzet leidt tot slechte zwemhouding.
Veel atleten realiseren zich niet de importantie van een goede afzet tegen de zwembadkant. Vergeet niet dat je zo’n 5m door het water kan glijden en dat je zo de perfecte ligging kan aanmeten voor de overige 20meter. Tenzij je in een 50m bad zwemt.

Aan de basis van een goede zwemtechniek ligt een goede uitrek van het lichaam. Stabiliteit is het gevolg. En het moge duidelijk zijn dat bij een juiste stabiliteit en uitrek van het lichaam meer energie vrijgespeeld kan worden zodat jij minder energie verspilt. Hetzelfde geldt bij het hardlopen en fietsen. Een juiste houding is essentieel om goed te kunnen presteren.

Als jij  niet goed afzet dan bestaat de kans dat je heupen laag liggen en je benen hierdoor gaan zinken. 1. Je creëert meer weerstand doordat je minder gestroomlijnd bent en 2. Je moet meer energie aanboren omdat je met je benen meer extra werk moet verzetten om niet te zinken.

En dan hebben we het nog niet eens dat wanneer de basis (de ligging in het water) niet goed is andere fouten onvermijdelijk zijn. Let maar eens op de ‘arm cross-over’ van sommige zwemmens. Je armen moet je parallel aan je schouders uitsteken (als in een 11) en dus niet voor je hoofd over laten steken. Je gaat namelijk kronkelen in het water en je verspilt energie doordat je niet recht door het water gaat. Het water moet van voor naar achteren geplaatst worden en niet van schuinvoor naar schuinachter. Klinkt logisch, maar is het blijkbaar niet. Let maar op hoeveel mensen dit fout doen!

Hoe het dan wel moet? Er is een ‘ezelsbruggetje’ beschikbaar: Handen bij elkaar, Hoofd naar beneden, Heupen omhoog, Hielen omhoog en een Hele harde afzet: H5

Leg je ene hand bovenop je andere hand, rek je armen uit en duw je ellebogen tegen elkaar boven je hoofd. Dit geeft je gelijk een mooie uitrek in je rug, iets wat je op kantoor mogelijk niet hebt, en het helpt je dus met jou los te maken. Het is toch iets wat jij een keer of 60 doet tijdens een training.

Als je dit oefent dan kijk hoe lang jij kan uitglijden tot je tot stilstand komt. Merk ook gelijk even op dat je keihard aan je buikspieren aan het werken bent. Diezelfde spieren die ervoor moeten zorgen dat jij in een rechte lijn in het water ligt. Als je vervolgens je eerste slag gaat maken rek je dan zo ver mogelijk uit, blijf je bewust van een rechte insteek en probeer zo ver mogelijk in het water de eerste stuwing plaats te laten vinden door het water naar achter te duwen. Een hoop tekst maar wel zoals het dus moet.

2 Zwem meer ontspannen: train je ‘hoge elleboog’
Mogelijk heb je al wel eens gehoord van die ‘hoge elleboog’. Je hand kort langs het lichaam, vingertoppen over het water laten scheren en je ellebogen in een hoek van 90 graden uit laten steken. Zo voorkomt je dat je armen eerder het water ingaan dan je handen. Wat het zwemmen dus makkelijker maakt en waardoor je soepeler gaat zwemmen. Het ziet er overigens ook een stuk relaxter uit.

zwemademhaling

3 Verstoord ademhalen
Ademhalen is super belangrijk. Ook als je gaat zwemmen. Niet ademen veroorzaakt verdrinking en slecht ademen kan resulteren is een minder perfecte zwemtechniek. Alles komt dus aan op een ontspannen ademhaling. Misschien ben jij van nature een soepele ademhaler en raak jij niet zo snel in paniek als je tussen 200 andere triathleten je zwemstart maakt, maar misschien ben je het ook niet. En geloof het of niet, als jij geen goede ademhaler bent dan ben je vast bekend met het inhouden van je adem inhouden bij de zwemstart.

Je ademhalingsfrequentie varieert sterk waardoor je carbon dioxide gaat opslaan, wat vervolgens weer resulteert in een paniekreactie uit je hersenen. Jij zal dit vast interpreteren als ‘gebrek aan zuurstof’. Het opslaan van CO2 verhoogt je bloed lactaat niveau wat op zijn beurt zal leiden tot het bereiken van je lactaat drempel/anaerobe drempel of omslagpunt; geeft het beestje een naam.

Hoe je dus goed moet ademen tijdens het zwemmen? Inademen en uitademen gaat het beste als je zo ontspannen mogelijk bent. Daar hoort een ontspannen gezicht bij. En nu kunnen we wel vertellen hoe jij moet ademen in het water maar het  beste is om dit gewoon te trainen. De paniekaanvallen komen vaak door het onstuimige water en de mensenmassa. Zorg dus dat je tijdens je training in een ‘onrustig’ baantje ligt en laat je meevoeren in het zwemgeweld. Probeer je eigen ritme te vinden en nogmaals: adem zo ontspannen mogelijk en ben je hiervan bewust.

4  Geen kracht maar finesse
Heb jij jouw grote triathlon idolen al wel eens zien zwemmen? Het ziet er zo enorm soepel en simpel uit he? Zullen wij je een geheimpje verklappen dan? Jouw idolen zwemmen op finesse en niet op kracht. Als jij de juiste techniek bezit en ontspannen genoeg in het water ligt dan is de stap naar meer snelheid al gauw gemaakt.

Het heeft geen enkel nut om enorm veel kilogrammen te kunnen bankdrukken om vervolgens in het water je bennen naar de bodem te zien zakken na 50m. Laat die fitness voor wat het is en ga gewoon vaker zwemmen. Je zult zien dat je daar de juiste spieren mee ontwikkeld en je ontplooit jezelf automatisch tot een beter zwemmer. Met andere woorden: een goede zwemmer word je in het zwembad, niet in een sportschool.

Heb je toch het gevoel dat je kracht mist? Kantel dat gevoel en werk mét het water in plaats van tégen het water. Water is niet je vijand, dat is onvermogen in techniek.

5 Zwemmen om te zwemmen
Vroeger had je een examen op school en dan was studeren hard nodig om een hoog cijfer te scoren. Dit is ook zo met zwemmen. Als je stop met zwemmen dan zink je, dus trainen is evident. Nu is techniek een belangrijk onderdeel om beter te kunnen zwemmen (naast duurtraining en open water vaardigheden) maar zijn jouw trainingsschema’s ook zo belangrijk voor jou? Sommige zwemmers vertragen hun snelheid in grote mate om volledig te focussen op techniek. Op zich niets mis mee maar ga jij ook in slowmotion hardlopen om je te concentreren op je looptechniek? Techniektrainingen worden doorgaans gehouden op intensiteitsniveau 3-4 (van de 10). Het is dus niet de bedoeling dat je het stoom uit je oren moet gaan komen van het trainen maar je hartslag mag best uit de ruststand. Anders had je net zo goed op de bank kunnen blijven liggen met een lekker pintje ipv te trainen.

6 Verkeerd trainingsschema
Een set van 10x100meter zwemmen en 30sec rust is goed voor je als je snelheid wilt ontwikkelen op de 10meter. Maar zal het je helpen om beter te worden op 750m, 1,9km of 3,8km? Dacht het niet. De snelste man/vrouw uit het water bij een wedstrijd is niet diegene met de hoogste topsnelheid maar met het hoogste gemiddelde. Jij traint toch ook geen 400meter hardlopen op de baan om sneller te worden op de 10km? Wees dus realistisch en heb een serieus trainingsschema. Of stel de vraag nog directer: het doel wat jij hebt gekozen, past daar jouw huidige schema bij?

7 Cijferfetish
Statistieken en zwemmen gaan tot op bepaalde hoogte hand in hand. Maar wat vertellen cijfers jou over het zwemmen? Dat jij vandaag 3km hebt gezwommen met een gemiddelde snelheid van xx km/h en een x-aantal slagen per 25meter? En dan? Als je een time trial doet en je wilt je gemiddeldes controleren dan is het interessant, maar als jij je focust op techniek zijn die statistieken totaal niet nodig. Volg gewoon een gedegen trainingsschema en werk dat schema binnen een bepaalde afstand/tijd af. Al je data kapot analyseren en op basis daarvan bepalen of je goed zwom slaat nergens op natuurlijk. Goede zwemmers merken echt wel wanneer ze goed zwemmen. Dat voel je.

8 Meer geld uitgeven aan accessoires ipv coaching en training
Hoeveel geld heb jij uitgegeven aan zwemattributen, dure goggles en een nog duurder wetsuit het afgelopen jaar? Nu kun je al dat mooie materiaal hebben maar weet je ook hoe je er het maximale uit kan halen? Precies. Tijd dus om een coach of club te zoeken waar iemand je écht kan helpen bij het beter worden. Dat is een investering, maar wel een investering die zich keihard uit kan betalen in betere resultaten. Wat heb je eraan om het duurste en mooiste materiaal te hebben als je niet eens fatsoenlijk binnen een tijdslimiet kan finishen.

 

Bron: 220triathlon.com

FIETSEN: VOOR ÉCHTE KLIMMERS.

De eerste diehards hebben de tweewieler al uit de schuur gehaald en hebben de eerste kou overwonnen, anderen wachten nog even tot het de temperatuur definitief boven de 10 graden blijft. Hoe dan ook: het wielerseizoen staat eindelijk weer voor de deur!

Als jij straks weer volledig warmgedraaid bent op je stalen ros dan is het wellicht weer tijd voor nieuwe uitdagingen. Speciaal voor de categorie ‘klimgeiten’ hebben wij een mooie opsomming gemaakt van beklimmingen die je ooit gedaan moet hebben. Dat kan dichtbij huis maar als jij je vakantiegeld nog niet hebt uitgegeven kun je dit ook prima op een mooie vakantiebestemming doen.


PASSO DELLO STELVIO: DE PSYCHISCHE KWELLING.

Waar: Italië
Lengte: vanaf Prato 24.3km
Maximale stijging: 14%
Hoogtemeters: 1.808m

Bekend van de Giro d’Italia, natuurlijk. Deze pas is officieel een verbindingsweg tussen Bormio en Prato. Afhankelijk vanaf welke kant je gaat klimmen kunnen je óf 40 (vanuit Bormio) óf 48 (vanuit Prato) haarspeldbochten voor je kiezen krijgen. Vanuit de lucht ziet deze route er werkelijk fantastisch uit en krijg je zin om te gaan fietsen maar eenmaal aan de voet van de klim kan het gevoel je bekruipen dat het nog best eens tegen kan gaan vallen.

Waarom? Omdat je mentaal extreem sterk moet zijn om deze beklimming te doen. Iedere bocht is genummerd en dat gaat in je kop zitten. De legendarische Fausto Coppi, bijgenaamd ‘Kampioen der Kampioenen’ vertelde na het beklimmen van de Stelvio “dat hij dacht te gaan sterven” tijdens de klim. Dus de kans is redelijk aanwezig dat je je niet optimaal voelt als je op de top staat.
PASSO DELLO STELVIO

HARDKNOTT PASS: DE ZWAARSTE VAN EUROPA.

Waar: Engeland
Lengte: 2.6km
Maximale stijging: 33%
Hoogtemeters: 315m

Als je aan Engeland denkt denk je niet direct aan de meest hoge bergen. Toch heeft dit eiland een beklimming beschikbaar die voor het eerst te zien was in de Tour de France van 2014. Hoe deze heet? De Hardknott Pass. Het ligt zo’n 160km ten noorden van Manchester in het Lake District en het heeft de naam de steilste en zwaarste beklimming (van Europa) te zijn. Hij is ‘maar’ 2,6km maar je gaat hem al direct hard aan zeg maar. Kort naar die verwelkomer mag je hartslag acclimatiseren maar vervolgens maar je het letterlijk het rood in omdat je ruim 30% voor je kiezen krijgt. Overleefd? Mooi, dan mag je nu rustig uittrappen met een percentage van 20%. Klinkt aantrekkelijk toch?

Waarom? Goeie vraag, weten wij ook niet. Deze beklimming is voor de echte berggeiten! De weg ligt totaal open dus regen, wind, koud en schapen kunnen je flink dwarsliggen.
Hardknott Pass

DANTE’S VIEW: PURE HITTE EN UITDROGING.

Locatie: USA, Death Valley National Park
Lengte: 40km
Maximale stijging: 13,4%
Hoogtemeters: 1.668m

Toegegeven, fietsen in Death Valley klink niet echt aantrekkelijk. Temperaturen van ruim 50 graden Celsius laten asfalt bewegen en de luchtvochtigheid werkt ook niet bijzonder in je voordeel. De beklimming kan je op diverse manieren ‘aanvliegen’ maar vanaf de zoutvlaktes van Badwater Basin zijn de eerste vlakke kilometers nog prima overleven. De ellende begint eigenlijk pas in de laatste kilometers van de route omhoog. Het stijgingspercentage blijft maar toenemen op weg naar de top en het is dan ook niet lastig voor te stellen dat je benen op 14% écht pijn gaan doen. Maar die pijn in je benen is niets vergeleken met de verstrengelende hitte en het smeltende rubber van je banden die je ook nog eens doen vertragen. Waarom mensen deze beklimming doen? Met name vanwege het fantastische uitzicht. Oordeel gerust zelf.
dantes view

KHARDUNG PAS: HOOGTEZIEKTE.

Waar: India, Himalaya
Lengte: 39km
Maximale stijging: 5%
Hoogtemeters: 1.859m

Lange tijd stond deze pas bekend als de hoogste weg ter wereld. Niet vreemd als het in het Himalaya gebergte ligt. En omdat wielrenners van beklimming houden staat deze weg bij velen op de bucket-list. Het stijgingspercentage is niet spectaculair want met een gemiddeld klimpercentage van 5% kunnen ook Hollanders en Belgen deze prima overleven. Okay de route, welke 39km naar de top, is niet helemaal verhard dus wellicht moet je daar met je bandenkeuze rekening mee houden. Wat er dan zo lastig is? De hoogte. Zodra je begint met beklimmen wil je eigenlijk al extra zuurstof. Je moet weten dat acute hoogteziekte kan ontstaan vanaf 2400 meter hoogte. Dat je een aantal maal boven de 5.000m gaat pieken tijdens je tocht zorgt ervoor dat je niet helemaal meer fris de top gaat halen. Waarom dan toch doen? Om een keer de Himalaya op je fietsje te hebben gedaan natuurlijk.
Khardung Pas

MONT VENTOUX: DE KLASSIEKER.

Waar: Frankrijk
Lengte: 21km
Maximale stijging: 12%
Hoogtemeters: 1.611m

Eigenlijk behoeft deze berg in Frankrijk geen uitleg meer. De Mont Ventoux is een klassieker en eigenlijk ben je pas een échte wielrenner als je deze uitdaging bent aangegaan. De kale berg kent een stijgingspercentage van rond de 10% want niet de uitdaging op zich is. Maar zodat je het begroeide deel uit bent dan steekt de wind de kop op. Dan voelt die 10% opeens heel anders aan. Waarom? 10%, 21km, warm in het bos, koud op de top. Een klassieker, dat is het. Feit: de Engelse wielrenner Tom Simpson heeft de klim niet overleefd. Tijdens de Tour de France uit 1967 stortte hij in wegens oververmoeidheid en overleed op 29-jarige leeftijd.
ventoux

HAUSSIRE: DICHTBIJ HUIS, SUPER ZWAAR.

Waar: België, La Roche en Ardenne
Lengte: 3,9km
Maximale stijging: 18,4%
Hoogtemeters: 280m

De moeilijkste beklimming van de BeNeLux. Dit omdat het eigenlijk uit 2 delen bestaat: Parc a Gibier en de Haussire Sud. Tussen deze twee delen zit een heel kort stukje asfalt, wat net té kort is om de benen bij te laten komen van het klimgeweld. Het begin van de klim is 10% het laatste gedeelte bijna 20%. Waarom? Op de top staat een bord waarop staat vermeld dat dit de zwaarste berg van België is. En dat heb jij als het goed is ook echt wel gevoeld.

Ben je triathleet? Doe dan mee aan de triathlon La Roche. Dan mag je deze pukkel ook bedwingen tijdens een wedstrijd! Hou gerust deze site goed in de gaten want wij vergeven een startbewijs over een aantal weken!
haussire

 

Bronvermelding
RedBull.com
Klimtijd.nl

RACES: TRIATHLON GERAARDSBERGEN

Wat heeft België wat Nederland niet heeft (naast WK deelname later dit jaar)? Juist ja, serieuze kuitenbijters in de mooiste omgevingen. Kasseienstroken waarbij je met je tanden in het stuur moet afzien, bergen waarop je halverwege liever omdraait en natuurlijk: ‘De Muren’. Nergens ter wereld zijn de muren uit België een grotere uitdaging. Dat is de reden waarom bijvoorbeeld de Muur van Geraardsbergen onderdeel uitmaakte van koersen als: de Ronde van Vlaanderen, Parijs – Roubaix, Omloop het Volk en natuurlijk de Ronde van Frankrijk. Dus hoe geweldig zou het zijn als triathleten ook eens de kans kregen om dit geweld aan te gaan tijdens een wedstrijd?

geraardsbergen

Welnu, op zondag 3 juli krijg jij als triathleet dé kans om deze muur te bedwingen want samen met de stad Geraardsbergen heeft Sportevents een nieuwe editie van ‘de triathlon van Geraardsbergen’ kunnen realiseren. Tijdens deze lange afstand wedstrijd mag jij 1000m zwemmen, 90km fietsen en 10km lopen waarbij je tijdens het fietsen 8 klimmetjes en een kasseienstrook voor je kiezen krijgt. Overigens, deze klimmetjes bestaan uit de vesten maar ook 2x de ‘Muur’ die onder je wielen worden geschoven.

Klimtijd.nl heeft eigenlijk de beste omschrijving van de Muur van Geraardsbergen: “Ruim een kilometer lang met korte stukken tegen de 20% maken de beklimming mooi, maar het zijn vooral de kasseien, de esthetiek en de prachtig kapel op de top die deze beklimming tot een monument voor Vlamingen maakt. De kasseien zijn horizontaal geplaatst en daardoor vormen deze een grillige trap die alleen is te overleven op hoge snelheid. Wie stilvalt moet op de blaren zitten.”

geraardsbergen1

Natuurlijk is deze beklimming dé reden waarom jij mee moet doen aan deze wedstrijd maar vergeet niet de fantastische omgeving, de koershardheid van het –overwegend- Vlaamse deelnemersveld, het heerlijke Belgische pintje en de Mattentaart na afloop en last but not least de fantastische organisatie van het evenement.

En nu gaan wij het helemaal mooi maken voor jou: wij kunnen ervoor zorgen dat jij hierbij kan zijn! Samen met Sportevents stellen wij een deelnamebewijs beschikbaar. Wat je daarvoor moet doen?

–          Een like op het facebookbericht
–          In de comments de reden plaatsen waarom juist JIJ mee moet doen
–          2 supporters taggen die jou komen ondersteunen.
–          Meer niet.

Deze actie loopt tot 31 maart 2016, dus mocht jij 3 juli willen deelnemen aan een unieke triathlonwedstrijd dan is dit dé kans!

klimtijd.nl Geraardsbergen

Weet waar je aan begint.

REVIEW: MINIPRESSO

Wat jij, Jan Frodeno en Javier Gomez overeenkomstig hebben naast triathlon? De passie voor espresso. Niets gaat namelijk boven de kick die je krijgt van sporten én cafeïne. Beide gaan samen overigens prima hand in hand want die cafeïne kick kan je net dát beetje extra geven voor een training of wedstrijd. Dat zal zeer waarschijnlijk ook de reden zijn dat eerdergenoemde wereldkampioenen een passie hebben voor de smaak en effect van een heerlijk kopje espresso.

minipresso6

Alleen er is een groot probleem. Want meestal wanneer jij zin krijgt in zo’n aromatische cafeïne boost is er geen café in je directe omgeving. En thuis heb je niet zo’n fancy apparaat want daar drink je veel te weinig espresso voor. Een paar slimme mannen uit Hong Kong kwamen daarop met het antwoord: De Minipresso. Een portable espresso machine die je letterlijk meeneemt in je zak. Het vernuftige apparaatje is nog geen 30 centimeter lang en weegt ongeveer 340 gram. En nu komt het allerbeste onderdeel van deze uitvinding: het heeft geen batterijen of stroomtoevoer nodig. Nope, pompen is het toverwoord. 13x voor een ristretto, 18x voor een espresso en 28x voor een dubbele espresso. En de druk die je met het pompen uitoefent (8bar/116psi) is vergelijkbaar aan een traditionele espressomachine uit een café. Super sterke koffie drinken op een plek die jou het beste uitkomt!

Of je nu op kantoor zit, gaat hardlopen, zwemmen of fietsen: de Minipresso is voor een ‘espresso-on-the-go’ ervaring.

minipresso7

Benodigdheden.
–          70ml water
–          Gemalen koffiebonen (Jan Frodeno heeft zijn eigen merk inmiddels)
–          De Minipresso

Hoe het werkt.

–          Koffie in het koffiebakje
–          Water in het waterreservoir
–          Pompen
–          Resultaat: espresso

Als er een boek zou zijn ‘Espresso voor Dummies’ dan zou de Minipresso wellicht hiervoor symbool kunnen staan.

minipressouitleg

Het resultaat.
Wacao (het bedrijf uit Hong Kong) heeft richtlijnen voor je opgesteld zodat jij het beste kopje kan maken met de Minipresso: “Om het beste kopje espresso te genereren met de Minipresso kun je het beste in een omgeving van 24°C zijn. De espresso zelf kan het beste gedronken worden bij 67°C. Met een kleine stevige crèmelaag ‘on top’ heeft de gebruiker het beste resultaat.”

Voordelen
–          Licht in gewicht
–          Portable (snoerloos)
–          Geen elektriciteit nodig
–          Prijsvriendelijk
–          Espresso-voor-dummies

Nadelen
–          Niet vaatwasser bestendig
–          Je moet wel over heet water beschikken

Samenvatting
Ja, je moet espresso wel waarderen. Maar als je dat doet dan waardeer je dit product al helemaal. Als je het ding vasthebt dan merk je dat de tijd niet bepaald heeft stilgestaan en dat deze gadget absoluut een vaste plek moet krijgen tussen al die andere gadgets die jij reeds hebt aangeschaft. Wij hebben de Minipresso een aantal malen meegenomen als we gingen fietsen of lopen in de bossen. En het moet gezegd worden: een overheerlijk kopje espresso is dan wel heel makkelijk gemaakt met de Minipresso.

Wij snappen het wel want je bent nu natuurlijk mega enthousiast en wilt het eigenlijk ook hebben (is het alleen al ‘voor de heb’). Bestel de Minipresso HIER en laat je eens totaal verrassen. En wie weet is de Minipresso wel net dát kleine beetje extra om je helden achterna te gaan in Kona! Minipresseo: de mobiele espresso.

minipresso8

 

RACES: ITU TIME TRIAL

ITU heeft onlangs een nieuw format geïntroduceerd binnen hun 2016 kalender. Dit jaar zal namelijk, tijdens de World Cup 2016 in Kitzbühel, voor het eerst een Time Trial kwalificatie worden toegevoegd. Met deze toevoeging zullen de atleten 2x op 1 dag moeten presteren.
ITU President en IOC lid Marisol Casado gaf aan dat Kitzbühel symbool staat voor innovatieve ‘experimenten’ binnen de triathlon. In 2013 kregen de deelnemende atleten de zwaarste race ooit voor de kiezen op deze plaats: onderdeel was namelijk de beklimming (zowel per fiets als per voet) van de Kitzbühel Horn berg. Nu was het weer tijd voor een nieuwe innovatief format binnen de triathlon en daarvoor was wederom Kitzbühel de aangewezen plek voor.

De Time Trial, die zal worden gehouden in de ochtend, zal worden afgewerkt op 2/3 van een sprint-triathlonafstand namelijk: 0,5 k zwemmen / 13,2 k fietsen / 3,2 k lopen. Iedere 30 seconden vertrekt er een atleet en de uiteindelijk snelste 30 atleten zullen een voordeel verkrijgen voor de finales later op die dag.

De uiteindelijk prijzen worden vergeven na een wedstrijd op een super sprint triathlon parcours die 1/3 van de ‘normale’ wedstrijd afstand is, namelijk: 0,3 k zwemmen / 8,8 k fietsen / 2 k lopen. Deze finale zal dus door de 30 snelste atleten uit de Time Trial gehouden worden.

Waarom die Time Trial? Nu kunnen er meer atleten strijden om een goede plek in het deelnameveld omdat ze een-voor-een vertrekken. Het is voordeel van drafting is verdwenen en iedere triathleet moet dit onderdeel individueel afwerken. Het dynamisch en snelle format biedt zelfs de Junior en U23 atleten de mogelijkheid te strijden tegen de elite. Dit moet het uiteindelijke niveau nog verder op gaan krikken.

KlamerMurray

Wat de kansen van het liefdeskoppel Rachel Klamer (NED) en Richard Murray (SA) zijn dat zullen we op 18-19jun 2016 weten.

Het lijkt een nadeel dat de Kitzbühel World Cup zo kort op de Olympische kwalificatie periode wordt gehouden maar eigenlijk is het een ideale race voor de atleten om een snelheid nog verder op te krikken.
Of dit een blijvertje op de racekalender is dat zal moeten blijken maar de kortere afstanden zijn voor toeschouwers en tv-programma’s nog interessanter geworden. Een snelle en attractieve sport, dat is wat triathlon ook kan zijn; aldus LOC Director Herwig Grabner.

Bron: Triathlon.org

ALGEMEEN: AMATEUR TRIATHLEET MET ELITE AANPAK

Toen Marc Blumencranz de mogelijkheid had om deel te nemen aan de 2013 Ironman World Championship in Kailua-Kona, Hawaii spaarde hij kosten noch moeite in aanloop naar die wedstrijd.

Zijn uitgaven voor de race — door vele triathleten gewoon ‘Kona’ genoemd — ging net een tikkie verder dan het kopen van een wetsuit en een nieuwe stuur voor zijn racefiets. Om te wennen aan het klimaat en de omstandigheden op Hawaii huurde hij een huis aan het bekende Ali’i Drive. Hij huurde ook een privé chefkok in om al zijn maaltijden te bereiden en liet vervolgens zijn gezin, coach, masseur en fysiotherapeut overvliegen richting Kona.

Geschatte uitgaven: $100,000.

“Mijn eerste reactie was, dit hoef je niet op deze wijze te doen,” zei Jose L. Lopez coach van Long Island Tri. “Ik hoef niet helemaal mee naar Hawaii om jou te trainen in de 10 intensieve weken voorafgaand aan het WK,” zei hij. Maar Marc Blumencranz stond erop.

Blumencranz1

Marc Blumencranz, in het midden. Coach Jose Lopez op links. Les Madey, zijn fysiotherapeut, op rechts.

Marc Blumencranz, 52 jaar, is een managing director bij BWD. Een grote beursgenoteerde verzekeringsmakelaar en rijkdom-management bedrijf in Plainview, New York.

Zijn zakelijk succes maakt hem overigens niet echt anders dan andere triathleten. Bij evenementen als Kona is het niet heel moeilijk om welvarende atleten te vinden die bereid zijn om keihard geld neer te leggen om hun lange afstandsdroom uit te laten komen.  Een onderzoek in 2015 van de Wereld Triathlon Organisatie wees uit dat het gemiddeld huishoudelijk inkomen van een Ironman deelnemer ongeveer €225.000,- is. Bij korte afstanden binnen de triathlon was dat ongeveer €115.000,-. Dat laatste onderzoek is door USA Triathlon gedaan.

“We weten niet of het een rijkelui’s sport is maar het is zeker een sport voor welvarende mensen,” aldus Dr. Steven Jonas, professor volksgezondheid aan de Stony Brook Universiteit. Om een marathon te lopen heb je ene paar schoenen nodig, een broek en shirt en wellicht een waterflesje. “Om een triathlon te doen heb je heel wat meer nodig.” Niets is minder waar.

De amateurs binnen deze sport betalen vaak veel meer dan alleen de spullen die ze nodig hebben. Michael Berland, een ‘gewone’ welvarende triathleet uit New York, betaalde bijvoorbeeld €50.000,- om een startbewijs te verkrijgen via het bekende charityslot systeem. Dat goede doelensysteem is een van de manieren om ‘binnen te komen’ op Kona. Als je jezelf aanmeld met een goed doel dan kan The Ironman Foundation (de goede doelentak van de WTO) besluiten om jouw te laten racen. Het inschrijfgeld zal dan worden gebruikt voor het inititiaf waarmee jij je aanmeld. Ieder jaar zijn er op Kona zo 4 slots te bemachtigen.

Het grote aandeel van succesvolle zakenlui is eigenlijk niet zo verrassend gezien de gemeenschappelijke persoonlijke kenmerken die ‘dit soort’ mensen typeren. Wij als triathleten weten wat er nodig is om een lange afstandsrace succesvol te voltooien (en al die trainingsarbeid eraan voorafgaand). Motivatieprikkels, doelbewust handelen, mentale hardheid en weerbaarheid zijn nodig om een goede race te realiseren. Om fysiek en mentaal te excelleren op de werkvloer is niets beter dan duursport te beoefenen. Triathlon is dan het ultieme trainingsmiddel. In aanvulling daarop is er natuurlijk ook een ‘coolness’ factor. Een finishershirt van een grote marathon of Ironman race is iets wat je niet kan kopen. Je moet het verdienen.

Even terug naar meneer Blumencranz…

Voor zijn dure inspanning in 2013, Marc deed plichtsgetrouw al zijn training in aanloop naar Kona, het toppunt van de multisport. Op 1 dag 3,8 km zwemmen, 180km fietsen en een marathon hardlopen over een snikheet en winderig lavalandschap. Kwalificeren was al een prestatie opzich: hoewel hij al tweemaal de Ironman afstand wist te voltooien, Marc Blumencranz is nog steeds geen elite atleet. Hij zag zichzelf ook nooit Kona racen. Totdat een zakenrelatie een balletje voor hem opgooide bij een hooggeplaatste bestuurder van één van de hoofdsponsoren. Dat balletje viel de juiste kant op en Marc Blumencranz had opeens een startbewijs in handen.

Op 12 oktober 2013 stapte Marc na 13 uur, 19minuten en 56 seconden de finishlijn over. Ver achter de winnaar Frederik van Lierde (die deed er 8:12:29u over), maar ruimschoots binnen de cutoff-time van 17uur.

van Lierde

Achteraf stelt hij dat zijn vrienden en support crew het verschil hebben gemaakt. Een soort van Team Marc zoals hij het zelf omschrijft. Eerder genoemde professor stelt overigens dat het effect van al die support moeilijk meetbaar is. De kans is namelijk net zo groot dat je zonder al die support dezelfde tijd had gehaald.

Uiteindelijk, met geld kan je échte voldoening niet kopen. Je kunt een finish niet kopen. Dat moet uit jezelf komen.

 

bron: NYtimes.com

 

 

TRAINING: SNELHEID IS DE SLEUTEL.

Vooropgesteld zijn wij bij tri-athlete.nl geen bewegingswetenschappers en/of triathlontrainers. We nemen artikelen waar op het internet en, samen met ons eigen wijsheden en ervaringen, maken op basis hiervan een mooie lap tekst voor jullie. In deze letterbrij: snelheid is de sleutel.

Conventionele wijsheden en trainingsmethodieken hebben in het verleden een kloof geslagen tussen duursport en high-skills sporten als tennis en basketbal. De sporten zijn niet te vergelijken met elkaar natuurlijk maar moet de training in de basis dan wel zo veel van elkaar verschillen?

Het is alsof in de duursport ergens staat vastgesteld dat ieder trainingsschema moet starten met het bouwen van een basis welke is gefocust op het maken vele rustige kilometers (in alle drie de sporten). Gewoon om te werken aan je conditie ofzo. Door deze aanpak, die atleten elkaar doorgeven, ontstaat er een soort van paranoia en angst voor trainingssessies die volledig gericht zijn op snelheid en interval. Ten onrechte.

Als jij als ‘beginner’ in deze sport wat rondvraagt dan zal je horen dat veel doorgewinterde triathleten zo’n 2 maanden voor hun grote race pas beginnen aan de echte snelheidstrainingen. Eigenlijk een rare aanpak omdat: 1. Het een zeer korte periode is voor het ‘maken van échte snelheid’, 2. Juist in deze periode ontstaan de meeste blessures (door spanning op spieren etc).

Nu zijn die snelheidstrainingen niet direct de aanrichters van deze blessures maar het feit dat deze atleten de skills niet hebben ontwikkeld in de periode daar voorafgaand wél. Soort van gebrek aan kwaliteit en vaardigheid dus. Atleten die focussen op alleen maar snelheid gedurende die de laatste 8 weken, in aanloop naar hun race, dwingen hun lichaam op een andere manier te trainen in een periode waarin het lichaam eigenlijk al vermoeid begint te raken (van het vele trainen). Eigenlijk dé ingrediënten voor een minder goede ontwikkeling en blessures. Je gebruikt tijdens een sprint bijvoorbeeld hele andere spieren dan wanneer je 10km gaat hardlopen. Maar dit geldt niet enkel voor hardlopen. Zwemmen en fietsen natuurlijk ook. Geen rocketscience.

Snelheid is dus een essentiële vaardigheid (de sleutel) voor de prestatie van een atleet. Uiteindelijk is het na al die kilometers dat de snelste wint. Dus in deze context kunnen we stellen dat snelheidstraining vanaf het begin van het trainingsschema meegenomen moeten worden.

Laten we een sport als basketbal eens als voorbeeld nemen: basketballers beginnen hun seizoen niet met conditietraining onder het mom van ‘we kunnen in ieder geval 4x 12min volmaken’. Integendeel, ze beginnen met het trainen van hun basketbalvaardigheden die nodig zijn voor succes: ze leren weer schieten op de basket, laten opnieuw kennis maken met hoe ze moeten bewegen en hoe ze onder druk moeten passen bijvoorbeeld. In essentie kun je stellen dat ultra fit een wedstrijd lang rondjesrennen op een basketbalveld geen enkele zin heeft als je niet weet hoe je nauwkeurig moet schieten, passen, blocken of scoren. Wat wel nodig is om te kunnen winnen.

Dat geldt ook voor triathlon. We kunnen makkelijk trainen op het voltooien van een lange afstand maar om diezelfde afstand ook snel af te kunnen leggen is het niet zinvol om alleen maar lange afstanden te trainen maar ook de vaardigheden/technieken aan te leren die nodig zijn om diezelfde lange afstand sneller te kunnen voltooien. Met alleen maar duurtrainingen train je louter afstand en zal je snelheidscapaciteit beperkt zijn en blijven.

hardloper

Maar het kan ‘average’ triathleten namelijk afschrikken als ze die beelden voor zich zien van atleten die hun lichaam tot de max pushen met dat keiharde intervalwerk. Maar dat beeld hoeft helemaal niet nodig te zijn om je lichaam aan nieuwe trainingstechnieken te onderwerpen en te laten wennen. Hoe dat je dat kan doen zullen we je hieronder uitleggen.

Wat is dan een vaardigheid.
“Een vaardigheid wordt doorgaans gebruikt om die handelingen te vatten die men met precisie en gemak (routineus) kan uitvoeren zonder dat er nog cognitieve componenten aan te pas komen.” Een soort van patroon dus. Een patroon van spierbewegingen in dit geval die gecontroleerd worden door je hersenen.

Voorbeeld: als wij als doel hebben om 4 minuten over een kilometer te doen met het hardlopen dan moeten wij ook op die snelheid trainen. Dit kun je doen door je hersenen die bewegingspatronen aan te leren.

In dit specifieke geval moeten we dus een vaardigheid ontwikkelen die we frequent achter elkaar trainen over een korte periode zodat het ook in ons korte termijn geheugen komt te zitten. Bijvoorbeeld: 10x 60sec hardlopen op een 4-minuten-per-kilometer-tempo. Over een periode van ongeveer 5 maanden zal het in het lange termijn geheugen komen en zal het zich dus ontwikkelen als een automatisme. Een vaardigheid waar we dus niet meer over na hoeven te denken. En dat is precies zoals jij denkt over die Kona-deelnemers tijdens de Ironman. Het lijkt alsof ze er niet over na hoeven denken en het gewoon doen. Op een hoge snelheid een triathlon voltooien. Dat klopt ook ergens wel want ze sporten in hun ‘zone’, en die ‘zone’ hebben ze zich aangeleerd met een goed ontwikkeld trainingsprogramma. Niet meer denken maar doen.

Vaardigheden ontwikkeling.
Om iets goed te kunnen moet je het tijd gunnen. Het is, helaas, niet mogelijk dat jij met een nachtje slapen iets heel goed kan. Hoe langer we ergens op trainen hoe beter en efficiënter we dat gaan doen. We kunnen dus heus wel in 8 weken, voor de race, trainen op snelheid maar dat gaat dan ook gepaard met blessurerisico’s. En zoals eerder aangegeven is 8 weken te kort om die bewegingspatronen in je lange termijn geheugen te prenten. Met andere woorden: we creëren wel snelheid maar geen efficiënte snelheid die we comfortabel lang volhouden.

Meer hierover inclusief trainingsvoorbeelden: Asiatri.com (bron)