UA-58390013-1

Algemeen

ALGEMEEN: DE BOERDERIJWINKEL

De boerderijwinkel: het walhalla voor duursporters op het gebied van gezonde voeding. Super fijne verse vruchten, groenten en andere voeding trends die zo rond april weer onder de verregende overkapping liggen van de marktkraampjes. Ga je op zaterdagochtend (zo vlak na je training en voor de grote massa begint te hamsteren) dan kun je nog op je gemak neuzelen tussen dat palet aan fijne kleurrijke heerlijkheden. Dus wil je een échte baas zijn dan sla je de markt of té dure biologische winkel over en dan ga je gewoon direct naar jouw lokale boer voor een kek streekproduct

Alles leuk en aardig maar jij hebt natuurlijk geen idee wat momenteel helemaal hip en happening is om te eten en daarom pak jij – uit gemak – altijd maar hetzelfde. Vraag de verkoper/boer gerust om tips en anders hieronder een aantal producten die goed zijn voor je gezondheid en prestatie die je dus zeker eens moet proberen!

esdoornsiroop

Esdoornsiroop
Als je een trendy triathleet bent, en altijd van alles op de hoogte bent, dan weet je dat esdoornsiroop hét product van 2016 is binnen de duursport. In Engelstalige landen heet het ook wel Maple Syrup. Wikipedia zegt hierover: In de winterperiode slaan deze bomen vaak suiker op in hun wortels, die met het sap door de houtvaten naar boven stroomt in het voorjaar. Door dit suikerhoudende sap af te tappen en te concentreren ontstaat esdoornsiroop.

Doorgaans schenken wij dit soort siroop over onze pannenkoeken maar waarom zou het jouw niet kunnen voorzien van natuurlijke snelle suikers? Al met al kan dit jouw nieuwe favoriete gelletje zijn voor de lange duurloop/fietstocht.

Maar wat maakt deze siroop dan beter dan de gelletjes die 85% van de triathleten innemen? Heel simpel. Het heeft een hogere voedingswaarde dan die chemische zooi die wij doorgaans wegknijpen in onze keel. Esdoornsiroop bevat onder andere mangaan, zink, kalium en diverse antioxidanten. Dus terwijl jij met dit gelletje denkt louter je lichaam van snelle en natuurlijke energie te voorzien ben je stiekem ook bezig met het aanvullen van je vitaminen en mineralen.

En een natuurlijk energiebom van sucrose, glucose, fructose én vitamines en mineralen is toch precies wat wij willen?

Tip: hoe donkerder de kleur van het siroop hoe sterker de smaak.
Kooptip want niet iedere boer heeft een esdoornplantage….

Peulvruchten
Van April tot Juni pak jij de meeste verse ijzeraanvullers die het assortiment kent. Best essentieel daar bloedarmoede (hemoglobine) ervoor kan zorgen dat jij sneller vermoeid raakt en jij je toptijd dus wel kan vergeten. Bruine en witte bonen, erwten, sojabonen en kikkererwten genieten een mateloze populariteit momenteel. Dus doe jezelf een lol en laat de verkoper jouw een flinke zak volscheppen. Het kost ook geen fluit overigens.

Bieten
Het is niet binnen te houden maar foodies zweren bij het effect van bieten. Volop antioxidanten, natuurlijke smaken zorgen voor het verbeteren van je uithoudingsvermogen. Met andere woorden: gekookt, gestoomd of gebraden: bieten zijn een aantoonbare spierverbeteraar.

Leuk feitje: diverse topatleten beweren dat ze door het eten van bietjes –al dan niet als supplement- beter gaan ademen en dus efficiënter gaan sporten. Wij zijn geen wetenschappers dus als je deze mening deelt dan horen wij dat graag!

antioxidanten

Bessen en kersen
Antioxidanten: een soort van toverwoord zoals je hierboven inmiddels al hebt kunnen lezen. De meeste praten maar wat met een hype mee maar vraag ze gerust eens naar het effect van antioxidanten… 😉 In het kort: Antioxidanten is een verzamelnaam voor stoffen zoals de vitamines E en C, spoorelementen zoals seleen en bioactieve stoffen, zoals aanwezig in groente en fruit. Antioxidanten vangen vrije radicalen weg.

Vergelijk het met een fiets. Deze gaat OOIT roesten maar die antioxidanten zouden in dit geval dat roesten zo lang mogelijk uitstellen zodat jij langer plezier kan hebben van je fiets.

Bessen (en dus ook kersen) bevatten in grote mate deze antioxidanten. In een normaal voedingspatroon zul je zeer waarschijnlijk voldoende van deze stoffen binnenkrijgen maar omdat besjes en kersjes zo lekker zijn is er niets mis mee om in de boerderwijwinkel een handje extra mee te vragen>

Drink tip

 

Kortom: de boerderijwinkel is eigenlijk een wondere wereld van mooie, schone en kakelverse producten. Liever nog: laat je gerust voorlichten door iemand met een ‘boerenverstand’ in plaats van iemand die zichzelf als verstandig vermarkt.

ALGEMEEN: IRONMAN QUIZ

Zo, je inschrijving is geregeld. Hotel is geboekt. Familie is op de hoogte. Het trainen kan beginnen. Maar ben jij er eigenlijk wel klaar voor om een Ironman te worden? Jezelf onderwerpen aan een streng trainingsregime is namelijk niet het enige wat een bepalende factor zal zijn op weg naar de finishlijn. Heb jij al gedacht aan het feit dat jij je hele lifestyle aan moet gaan passen zodat het aan je voorbereiding en toewijding niet kan liggen.

Hoe dan ook, wij van Tri-athlete hebben maar even een paar quizvragen op een rijtje gezet zodat jij kan bepalen of die hele afstand te doen is of dat je beter de inschrijving aan kan gaan passen naar een kortere afstand.

Hoeveel triathlons heb jij tot op heden voltooid?
A)
Ontelbaar. Sterker nog, ik zou niet eens meer weten hoeveel medailles ik heb opgehaald aan de finishlijn.
B) 5 of 6. Ik ben begonnen met de sprint afstand en ben daarna overgegaan naar de kwart/olympic afstand.
C) Geen enkele! Ik ben een newbie binnen de triathlonsport, maar hey: wel super klaar voor dit duursportgeweld!


Wat is de voornaamste reden waarom je gaat deelnemen aan een Ironman?
A)
Ik ben een oude rot in de duursport. Heb oneindig veel marathons gelopen en vele kilometers gefietst dus een triathlon is eigenlijk een hele logische stap.
B) Ik ben vaak genoeg gids geweest voor mijn vrienden, heb hen ondersteuning geboden tijdens races zodat ik het nu zelf eens echt wil gaan ervaren.
C) Ik zag iets op tv dat ging over Kona en ik voel dat ik daar thuishoor. Daarbij, ik wil een reden hebben om zo’n M-dotted logo te laten tatoeëren.


Hoeveel geld wil je investeren in dit Ironman avontuur?
A)
Zoveel als nodig is. Alles om maar over die finishlijn te stappen.
B) Hangt er vanaf. Ik kijk serieus wel naar wat iets kost. Een fancy gadget die ik MOET hebben die zal ik zeker aanschaffen.
C) Niet teveel. Ik leen wel een fiets en ga lokaal een race doen zodat ik geld op zak kan houden.


Stonden je vrienden en familie direct achter je toen je jouw plan ventileerde om een Ironman te worden?
A)
Absoluut. De meeste van hen reizen me achterna en gaan deelnemen/mij toejuichen.
B) Het overgrote deel wel. Ik heb nog niet het hele plan besproken maar ze waren er ook voor me tijdens al die kortere races.
C) Geen idee? Ze weten niet eens wat een triathlon is dus waren zouden ze het dan moeten weten.


Hoe ziet jouw dagelijks schema eruit?
A)
Super druk, maar er is altijd wel een gaatje te vinden om te trainen. Rondom mijn lunch of als de kinderen net naar bed zijn gebracht.
B) Hectisch genoeg, maar ik moet het er maar voor over hebben.
C) Dramatisch. Meetings, deadlines en kinderen/vrouw die aan mijn hoofd zeuren. Ik heb soms niet eens tijd om fatsoenlijk te eten.


Stel dat jij op je fiets zit en je dendert dwars door een stuk glas heen met je banden.
Wat is dan jouw reactie?
A) Geen probleem. Ik weet hoe ik een bandje moet vervangen en het materiaal heb ik bij me. Fix this shit and continue!
B) Ik vraag een andere weggebruiker om even te stoppen om mijn band te plakken.
C) Complete paniek. Ik pak mijn telefoon en ik bel een vriend/familielid om mij op te halen.


Wat voor type racer ben jij?
A)
Front of the Packer. Ik ga voor de winst en ik heb genoeg age-group overwinningen op mijn palmares staan.
B) Degelijke races. Rustig en controlerende atleet. Als het tempo juist voelt dan kan ik eeuwig door blijven gaan.
C) Red Liner. Als ik niet op ieder onderdeel 100% geef dan ga ik het gewoon niet halen.


SCORE

  • A = 3 punten
  • B = 2 punten
  • C = 1 punt

Tel je punten bij elkaar op en zie of jij klaar bent voor een Ironman!

15 tot 18: Klaar voor een Ironman
Jij bent altijd bezig met duursporten. Of het nu je interesse is in de marathon van New York of een zwemwedstrijd ergens in Azië! Waarom zou je dan inderdaad niet zelf eens die grote uitdaging aangaan, toch? Als je nog geen 70.3 achter je naam hebt staan dan is het wel sterk aan te raden om die eerst af te werken. Het is natuurlijk geen vereiste maar zo kom je er wel achter wat er voor nodig is om een langere triathlonafstand aan te gaan. Het is geen kwestie van doen maar vooral indrukken, ervaring en kilometers opdoen in de voorbereiding. Als je zelfs dáár van kan genieten, tsja dan ben je er écht wel klaar voor.

Wat ook belangrijk is, is het delen van je trainingsplannen met je familie en vrienden zodat ook zij voorbereid zijn op de vele uren training die jij aangaat, jouw afwezigheid en de algemene lifestyle die gaat veranderen. Je hebt oprecht die support nodig die accepteert dat jij dit grote doel na gaat streven. Als iedereen met de neus dezelfde kant op staat dan zal het daar in ieder geval niet meer aan liggen.

11 tot 14: Je bent er nog nét niet helemaal klaar voor
Zonder twijfel zal je verlangen om een Ironman te worden er echt wel zijn. Maar de tijd? In mindere mate.
Gemiddeld ben je zo’n 10 maanden in de weer om de juiste basis te leggen. Nu kun je uitgaan van een minimaal trainingsschema maar de kans op blessures blijft dan wel groter natuurlijk. Daarbij, in je belangrijkste trainingsmaanden naar je wedstrijd toe zul je zo’n 20uur per week met sport bezig zijn. Op dit punt zal jij je sociale leven op een lager pitje moeten draaien en dat allemaal voor het trainen.

En dan de financiële investering. Wedstrijden met een grote naam (Ironman of Challenge) vragen je om een enorme bak geld. Nieuwe kleding, accessoires, hotel- en reiskosten maken dit helemaal tot een DUURsport. Als je moeite hebt met je financiën dan is het wellicht verstandig om te zoeken naar een andere hobby óf een wedstrijd met minder allure. Niet erg, maak van je Ironmandroom gewoon een lange termijn doelstelling!

6 tot 10: Neem de tijd voor een betere voorbereiding
Wij snappen ook wel dat jij je graag een Ironman triathleet wil noemen er is alleen één maar: je hebt nog nooit aan een race deelgenomen die ook maar een beetje in de buurt komt van deze lange afstand. Die grote wedstrijden op tv kijken is maar 1 kant van de medaille…. Probeer de boel niet te romantiseren, want zoals die profs deelnemen aan een wedstrijd is andere koek dan zoals die overige 95% deelnemen. Klaar voor een portie realiteit? Ga eens naar een langeafstandswedstrijd en kijk bij de finishzone eens goed rond. Zo krijg je een indruk van hoe diep atleten werkelijk zijn gegaan. Ben je na die realiteitscheck nog steeds overtuigd om voor die 170.6 afstand te gaan dan doe je er verstandig aan om toch eerst deel te nemen aan diverse kleinere wedstrijden. Ondervind eens wat een comfortabele pace is, hoe je met een lekke band moet omgaan en wat je bijvoorbeeld juist wel én niet kan eten tijdens een wedstrijd. Doe er je voordeel mee!

 

ALGEMEEN: EEN HEET BAD ALS TRAINING

Kan een heet bad een betere atleet van je maken? Een van de meest besproken onderwerpen onder duursportwetenschappers, de afgelopen jaren, is het idee dat trainen in warme condities jouw als atleet sneller maken dan in ‘normale’ condities.

De stelling is dat een week of twee acclimatiseren in warmere condities zorgt voor een aantal aanpassingen in het lichaam, met als voornaamste eigenschap dat het bloedplasma volume toeneemt. Deze toename zorgt ervoor dat jij sneller en optimaler kan presteren, zelfs in gematigde weersomstandigheden.

Het grote probleem is dat hittetrainingen makkelijker gezegd dan gedaan zijn; we hebben nu eenmaal niet allemaal de middelen om even 2 weken naar Kenia te gaan om hardloop trainingen te doen, of om naar Mallorca te gaan om te fietsen op grotere hoogte. Daarom zijn onderzoekers begonnen naar het zoeken van vergelijkbare alternatieven die je dichter bij huis (tenzij je in Kenia of op Mallorca woont natuurlijk…) kan ervaren. Een daarvan is een workout in een sauna. Er zijn atleten die trainen door hun loopband of crosstrainer in een sauna te plaatsen om zo hun bloedplasma volume vergroten. Een ander alternatief die serieuze aandacht krijg is, wellicht heel verrassend: een heet bad (gepubliceerd door het Scandinavian Journal of Medicine and Science in Sports dec ’15).

warm badje 2

Een aantal onderzoekers hebben recent 17 personen een zes-dagen-protocol laten doorlopen weat inhield dat ze onder andere moesten hardlopen in normale omstandigheden (18°C) om vervolgens direct in bad te liggen -tot de nek toe- voor 40 minuten. Bij 10 van die personen was het bad heet (40°C), en voor de overige 7 participanten was het een neutrale watertemperatuur (34°C). Na dit zes-dagen-protocol gingen de onderzoekers los met hun prestatie- en fysieke metingen.

Het resultaat?  De hete baden waren effectief bij de gewenning van warmte: want juist die deelnemers hadden een lagere lichaamstemperatuur in ruststand, en hun kerntemperatuur na de inspanning bleven in beide gevallen (normale en hete baden) ook lager, in vergelijking met de andere deelnemers. Er was zelfs bewijs gevonden dat er sprake was van een toename van het plasmavolume van ongeveer 3%. Zelfs na een aantal dagen was dit percentage nog aanwezig. Echter dat laatste was minder accuraat omdat de meting niet optimaal bleek te zijn.

Leuk en aardig die graden en percentages maar wat betekent dat nu eigenlijk concreet voor een hardloper? ‘De hete bad groep’ liep gemiddeld 4.9% harder in een 5km duurloop bij een temperatuur van 31,8 graden, maar liep niet significant harden in een 5km duurloop bij 17,8 graden.

Okay duidelijk, we kunnen dus harder rennen (voor wat we weten) wanneer we vooraf een heet bad nemen maar is dat ook een garantie en is het een onderdeel van ons trainingsschema in de toekomst? Lastig, er heerst momenteel een diepgeworteld idee dat post-workouts ijsbaden moeten bevatten, dus dit idee zal voor nu de nodige weerstand oproepen. Zijn we net gewend aan het idee dat een ijsbadje na de training/wedstrijd goed is voor je herstel, beginnen ze daar in Scandinavië opeens met hete baden principes….

ijsbadje
Daarnaast zijn er ook wat wisselwerkingen tussen wat een heet bad doet met je spieren (net zoals dat er nog steeds enorm veel vragen zijn of een ijsbad nu werkelijk voordelen kent) versus wat het doet voor de regulatie van je lichaamstemperatuur. En in dat geval komt dus periodiciteit om het hoekje kijken: ijsbaden tijdens zware trainingen om vervolgens 6 dagen een heetbad-protocol te handhaven een week voor je wedstrijd. Dat zou kunnen werken in theorie.

Het moge duidelijk zijn, helemaal zijn de resultaten nog niet representatief. Maar wij doen vast een opzetje voor een nieuwe onderzoeksvraag: is 40 minuten per keer in een warm bad voldoende , omdat we na 15min als verschrompelde vingertjes hebben…..

Bron: Runnersworld.com

ALGEMEEN: AMATEUR TRIATHLEET MET ELITE AANPAK

Toen Marc Blumencranz de mogelijkheid had om deel te nemen aan de 2013 Ironman World Championship in Kailua-Kona, Hawaii spaarde hij kosten noch moeite in aanloop naar die wedstrijd.

Zijn uitgaven voor de race — door vele triathleten gewoon ‘Kona’ genoemd — ging net een tikkie verder dan het kopen van een wetsuit en een nieuwe stuur voor zijn racefiets. Om te wennen aan het klimaat en de omstandigheden op Hawaii huurde hij een huis aan het bekende Ali’i Drive. Hij huurde ook een privé chefkok in om al zijn maaltijden te bereiden en liet vervolgens zijn gezin, coach, masseur en fysiotherapeut overvliegen richting Kona.

Geschatte uitgaven: $100,000.

“Mijn eerste reactie was, dit hoef je niet op deze wijze te doen,” zei Jose L. Lopez coach van Long Island Tri. “Ik hoef niet helemaal mee naar Hawaii om jou te trainen in de 10 intensieve weken voorafgaand aan het WK,” zei hij. Maar Marc Blumencranz stond erop.

Blumencranz1

Marc Blumencranz, in het midden. Coach Jose Lopez op links. Les Madey, zijn fysiotherapeut, op rechts.

Marc Blumencranz, 52 jaar, is een managing director bij BWD. Een grote beursgenoteerde verzekeringsmakelaar en rijkdom-management bedrijf in Plainview, New York.

Zijn zakelijk succes maakt hem overigens niet echt anders dan andere triathleten. Bij evenementen als Kona is het niet heel moeilijk om welvarende atleten te vinden die bereid zijn om keihard geld neer te leggen om hun lange afstandsdroom uit te laten komen.  Een onderzoek in 2015 van de Wereld Triathlon Organisatie wees uit dat het gemiddeld huishoudelijk inkomen van een Ironman deelnemer ongeveer €225.000,- is. Bij korte afstanden binnen de triathlon was dat ongeveer €115.000,-. Dat laatste onderzoek is door USA Triathlon gedaan.

“We weten niet of het een rijkelui’s sport is maar het is zeker een sport voor welvarende mensen,” aldus Dr. Steven Jonas, professor volksgezondheid aan de Stony Brook Universiteit. Om een marathon te lopen heb je ene paar schoenen nodig, een broek en shirt en wellicht een waterflesje. “Om een triathlon te doen heb je heel wat meer nodig.” Niets is minder waar.

De amateurs binnen deze sport betalen vaak veel meer dan alleen de spullen die ze nodig hebben. Michael Berland, een ‘gewone’ welvarende triathleet uit New York, betaalde bijvoorbeeld €50.000,- om een startbewijs te verkrijgen via het bekende charityslot systeem. Dat goede doelensysteem is een van de manieren om ‘binnen te komen’ op Kona. Als je jezelf aanmeld met een goed doel dan kan The Ironman Foundation (de goede doelentak van de WTO) besluiten om jouw te laten racen. Het inschrijfgeld zal dan worden gebruikt voor het inititiaf waarmee jij je aanmeld. Ieder jaar zijn er op Kona zo 4 slots te bemachtigen.

Het grote aandeel van succesvolle zakenlui is eigenlijk niet zo verrassend gezien de gemeenschappelijke persoonlijke kenmerken die ‘dit soort’ mensen typeren. Wij als triathleten weten wat er nodig is om een lange afstandsrace succesvol te voltooien (en al die trainingsarbeid eraan voorafgaand). Motivatieprikkels, doelbewust handelen, mentale hardheid en weerbaarheid zijn nodig om een goede race te realiseren. Om fysiek en mentaal te excelleren op de werkvloer is niets beter dan duursport te beoefenen. Triathlon is dan het ultieme trainingsmiddel. In aanvulling daarop is er natuurlijk ook een ‘coolness’ factor. Een finishershirt van een grote marathon of Ironman race is iets wat je niet kan kopen. Je moet het verdienen.

Even terug naar meneer Blumencranz…

Voor zijn dure inspanning in 2013, Marc deed plichtsgetrouw al zijn training in aanloop naar Kona, het toppunt van de multisport. Op 1 dag 3,8 km zwemmen, 180km fietsen en een marathon hardlopen over een snikheet en winderig lavalandschap. Kwalificeren was al een prestatie opzich: hoewel hij al tweemaal de Ironman afstand wist te voltooien, Marc Blumencranz is nog steeds geen elite atleet. Hij zag zichzelf ook nooit Kona racen. Totdat een zakenrelatie een balletje voor hem opgooide bij een hooggeplaatste bestuurder van één van de hoofdsponsoren. Dat balletje viel de juiste kant op en Marc Blumencranz had opeens een startbewijs in handen.

Op 12 oktober 2013 stapte Marc na 13 uur, 19minuten en 56 seconden de finishlijn over. Ver achter de winnaar Frederik van Lierde (die deed er 8:12:29u over), maar ruimschoots binnen de cutoff-time van 17uur.

van Lierde

Achteraf stelt hij dat zijn vrienden en support crew het verschil hebben gemaakt. Een soort van Team Marc zoals hij het zelf omschrijft. Eerder genoemde professor stelt overigens dat het effect van al die support moeilijk meetbaar is. De kans is namelijk net zo groot dat je zonder al die support dezelfde tijd had gehaald.

Uiteindelijk, met geld kan je échte voldoening niet kopen. Je kunt een finish niet kopen. Dat moet uit jezelf komen.

 

bron: NYtimes.com

 

 

ALGEMEEN: WIST JE DAT?

Het woord triathlon van de griekse woorden “treis” (drie) en “athlos” (sporten).

Triathlon het eerst werd beoefend in Frankrijk rond 1920.

Dat het destijds ‘Les trois sports’ heette.

De snelste tijd bij de mannen in handen van de Duitser Andreas Raelert Jan Frodeno is en die 07:41.33 7:35:39 als het huidige wereldrecord geldt.

De jongste finisher ooit de 14 jarige Amerikaan Rodkey Faust is. Hij finishte tijdens de Ironman Triathlon World Championship, van 1982, in 13:36:17.

In 1979, was het Lyn Lemaire die de eerste vrouwelijke triathlete werd tijdens een WK in Kona. Met haar 12:55:38 pakte ze de 5e plaats overall.

Lyn Lemaire

Lyn Lemaire

De langzaamste finishtijd ooit tijdens de Ironman Triathlon World Championship was 26:20:00 op naam van Walt Stack, 73 jaar, in 1981.

Ironman introduceerde de cut-off tijden in 1982. In 1983 werd de 17uur finishregel in werking gezet.

Sinds 1981 is het voor de triathleten niet meer nodig om een eigen supportcrew mee te nemen.

Tijdens de eerste Ironman editie je maar $3 aan inschrijfgeld hoefde te betalen.

De Canadese Sylviane Puntous werd de eerste NIET-Amerikaanse winnaar in 1983. Ze won destijds met een tijd van 10:43:36.

Tim deBoom in 2002 de laatste Amerikaan was die de Ironman WK op zijn naam schreef.

Luc Van Lierde werd de eerste Europese atleet die het WK Ironman op zijn naam wist te schrijven in 1996. Met een tijd van 8:04:08 pakte hij toen ook direct het parcoursrecord. Deze is inmiddels al weer teniet gedaan.

Dave Scott is de eerste atleet die in de Ironman Hall of Fame kwam.

De Ironman Triathlon World Championship heeft 9 Emmy Awards gewonnen voor de NBC verslaggeving van het evenement. Soinds 1991 zend NBC het rechtstreeks uit.

De Nederlandse Yvonne van Vlerken is wereldrecordhoudster over het aantal keer dat een vrouw de triatlon over de lange afstand binnen de 9 uur is gefinisht. In 2015 lukte haar dat voor de 10e maal.

Dat de smalste marge op een overwinning van de langste afstand staat op naam van Kirill Kotsegarov (EST). Zijn achtervolgers Matt Chrabot (USA) en Stefan Schmid (GER) finishte namelijk binnen 8 seconde van hem. Dit vond plaats in 2015 tijdens de Ironman van Chattanooga.

De oudste persoon die ooit in Kona over de finishlijn is gestapt is 85 jaar. Zijn naam: Lew Hollander.

In 2015, de gemiddelde leeftijd van de atleten tijdens de Ironman in Kona 42,8jr was.

Pas in 1986 het prijzengeld werd geïntroduceerd. Destijds was het totale prijzengeld $100k. Dat is nu wat de winnaar alleen al krijgt.

Ironman Maastricht-Limburg 1 van de 22 Full Distance wedstrijden is op de Ironman kalender wereldwijd.

Deelnemers van een Full Distance triathlon ongeveer 4% van hun lichaamsgewicht verliezen tijdens de race.

ALGEMEEN: SUCCES IS EEN KEUZE

Denk jij dat Frederik van Lierde of Bas Diederen enkel met een talent geboren zijn? Helemaal niet, ze werken er dagelijks ontzettend hard voor. Dat is het verschil tussen hen en een groot deel van de ‘gewone’ triathleten. Ze maken iedere dag weer keuzes om steeds maar weer beter te worden. Succes is een keuze. Maar wat betekent het eigenlijk om voor de harde weg te kiezen?

succes keuze

Deze multisport vraag best veel van je, je moet dus veranderen; veranderen van gewoonten, van routines, het veranderen van je planning en voedingspatroon. Maar het vraagt ook veranderingen in details als je slaap, rust, herstel en persoonlijke planning. Mentaliteit en doorzettingsvermogen dus. 24/7.

Jij hebt dus zelf de keuze om het komend seizoen een average te zijn of om mee te draaien in de hogere regionen van het deelnemers veld. Hoe? Door keihard te werken en keuzes te maken. Een paar van die praktische situaties waarin je moet kiezen hebben we op een rijtje gezet. Waar kies jij voor?

  1. Wakker worden: Je wekker gaat af om 06.00u. Je slaat op de snooze knop, draait je om en gaat nog even slapen –OF- Je springt uit bed, eet iets lichts en gezonds en gaat de deur uit voor een training.
  2. Ontbijt: Doe je mee aan die hippe vloeibare detox kuurtjes (terwijl detoxing niet eens bestaat) –OF- eet je een gezond ontbijt met granen, vers fruit, vetarme yoghurt en verse geperste sapjes.
  3. Lunch: Loop je langs een snackbar tijdens je middagpauze –OF- ga je voor een salade, gewone boterham, nootjes, vers fruit of kwark.
  4. Zwemtraining: Adem je wanneer je vind dat je moet ademen –OF- beheers jij je ademhaling zélfs op momenten dat jij vermoeid begint te raken. Gecontroleerd ademen dus.
  5. Fietstraining: Draai je ontspannen rond met je pedalen en geniet je van de omgeving –OF- draai je iedere training mee op kop en rijd je altijd vol in de wind.
  6. Looptraining: Doe jij je warming-up oefeningen en hardloopsetjes op je dooie gemak –OF- focus jij je op ieder detail tijdens de training zoals je techniek, ademhaling en houding.
  7. Vrijdagmidagborrel: Drink jij een stuk uit je kraag met vrienden of collega’s in je favoriete café –OF- pak je bescheiden een borreltje mee en ga je een beetje op tijd je mandje in omdat je het weekend weer volop wilt trainen.
  8. Triathlon race: Ben jij altijd op zoek naar drafters en maak jij je druk om de mensen om je heen én heb je overal een excuus voor dat je niet zo’n geode tijd hebt –OF- doe jij je best, leer je van de ervaringen, en ben je verantwoordelijk voor je eigen resultaat.
  9. Gedurende de avond: Is het Netflix logo bijna ingebrand op je tv –OF- ga je op tijd naar bed, val je ontspannen in slaap en ben je om 06.00u weer wakker voor een training.

Win of verliezen, jij kiest. Succes is een keuze. En als triathleet heb jij dat succes in eigen hand. Nu ben je natuurlijk geen Kona-ganger vanaf het allereerste moment maar doordat je uit verschillende wedstrijden leert maak je in toekomstige wedstrijden keuzes op basis van ervaring. Ook dat is succes.

Het gaat niet om de fiets, niet om de perfecte hardloopschoenen, niet om de beste omstandigheden en omgeving of wellicht de beste nachtrust ooit om jouw triathlondroom ooit uit te laten komen. Het gaat om jou. En de keuzes die jij iedere dag weer maakt.

 “The difference between a good athlete and a great athlete is that in any given situation, when offered the choice of doing things the hard way or the easy way, a great athlete will always choose the hard way. It’s the cumulative effect of always doing things the hard way that makes all the difference.”  –David Marsh

 

ALGEMEEN: MISVERSTANDEN OVER TRIATHLON

Ik schrijf nu dit artikel ongeveer 4 maanden nadat ik mijn very first full distance gedaan. De maximale afstand ja. Ze noemden mij een volslagen idioot dat ik ‘die hele’ ging doen. “Een halve is toch voldoende?”. Nee. Dat is niet voldoende. Ik heb voldoende halve afstanden gedaan in de afgelopen twee jaar. Het was nu toch echt tijd voor die hele. En ook al was ik er zelf van overtuigd dat het moest kunnen, het is toch een hele kluif die allereerste.

Ik zal je eerlijk bekennen, ik ben absoluut niet de beste triathleet die er rondloopt, maar ik kan wel zeggen dat ik er trots op ben om een 140.6 achter mijn naam te hebben staan. Ruim onder de 12uur.

Een van de dingen die me opviel nadat ik weer thuiskwam van de ‘triathlonreis’ was dat veel mensen het zo enorm gevolgd hadden wat ik aan het doen was. Behalve dat ik volop felicitaties kreeg mocht ik ook een hoop vragen ontvangen van een groep die ik onbewust geënthousiasmeerd bleek te hebben maar die worden/werden geblokkeerd door misvattingen over deze sport. “Ik zou het ook wel kunnen, maar……”

Het bijzondere is dat al deze misvattingen ook in mijn hoofd hebben rondgedwaald vóórdat ik begon met triathlon. Wat ik, met mijn ervaring, kan zeggen is dat hetgeen wat je denkt sterk kan afwijken van de realiteit. Een aanname dus….

Een aantal van deze misverstanden heb ik voor je op een rijtje gezet.

Misvatting #1 – Ik heb enorm veel dure accessoires nodig om een triathlon te doen.
Toegegeven, je kan triathlon zo duur maken als je zelf wilt. Fancy metertjes en attributen op je té dure fiets, de meest dure wetsuit/trisuit en je scheel betalen aan voeding met een merknaam. Het is dus eigenlijk net zoals alle andere sporten, als je veel geld over de toonbank laat rollen dan krijgt het vanzelf de naam DUURsport. Maar hey, het hoeft niet hoor! Sterker nog, mijn advies is om in het begin van ‘je triathloncarrière’ lekker de hand op de knip te houden. Ironman mag dan wel de ‘catwalk onder de triathlons’ zijn, maar je hoeft heus geen €10k neer te leggen voor een fiets als jij je eerste wedstrijd gaat doen. Een geleende helm, een fiets uit de garage (of lenen/huren) en een paar goede loopschoenen zijn al de basis van jouw eerste wedstrijd. Genoeg mensen die sneller finishen op een aluminium fiets dan op een te dure carbon tri-bike.

Misvatting #2 – Je moet eruit zien als Jan Frodeno.
Triathleten zijn lang, pezig en ogen als gespierde halfgoden. Grapje, niet waar natuurlijk. De meeste triathleten zien eruit zoals jou en mij. Jong, oud, dik, dun en alles wat er tussenin zit. Ik durf je te garanderen, en vele met mij, dat je de keren dat je eruit werd gelopen door een 70-jarige of voorbij werd gefietst door een 120kg zware triathleet nooit zal vergeten! Triathlon is een sport voor iedereen en van allerlei pluimage. Niet alleen voor Jan Frodeno en zijn vrienden.

Misvatting #3 – Het zwemonderdeel is het enige wat écht vreselijk is tijdens een triathlon.
Fietsen en hardlopen kunnen ze wel –zeggen mijn vrienden- alleen het zwemmen daar zien ze tegenop. Dat klopt natuurlijk wel, zeker als je geen achtergrond in het zwemmen hebt.

En nog steeds, na al die triathlons die ik al heb mogen doen, is zwemmen echt niet altijd prettig en comfortabel, maar om nu te zeggen dat dit het zwaarste is in de wereld: nee.

Wat klopt aan de stelling is: als je moe begint te worden tijdens het lopen, ga je wandelen. Vermoeide benen tijdens het fietsen, dan rol je lekker wat meer uit. Maar als je moe bent geworden van het zwemmen dan…. verdrink je. Shit.

Dat het zwaar is dat klopt dus, maar het grootste obstakel hiervan zit in je hoofd. Als je in paniek raak door het koude water, de mensen om je heen zit er niets anders op dan een paar keer goed in te ademen, te ontspannen en weten dat je voldoende getraind hebt. Daarbij, zwemmen is het kortste onderdeel van die hele triathlon he ;).

Misvatting #4 – Om een triathlon te kunnen doen moet je jaren trainen.
Niet helemaal waar natuurlijk. Er zijn enorm veel verschillende afstanden om voor te trainen. Bijvoorbeeld; voor een sprint race kun je in 3 maanden een redelijke basis leggen. Maar wil je een langere afstand gaan doen, en heb je de afgelopen 5 jaar op je bank gelegen, dan adviseer ik je wel om eerst een goede basis te leggen. En met jezelf tussendoor eens met een kart of een halve triathlon. Het is en blijft een aanslag op je lichaam maar je voelt zelf wel wanneer je er klaar voor bent.

Misvatting #5 – Triathlons zijn onmogelijk voor mij om te finishen.
Dit is wat de meeste mensen tegen mij zeggen. Tuurlijk, iedereen kan het, behalve jij?

Onzin.

Dus omdat jij nog nooit zoiets hebt gedaan wil dat ook niet meteen zeggen dat je het niet kunt. De enige manier om je grenzen te leren kennen is door ze op te zoeken. Door dingen te doen die je voorheen nooit hebt gedaan.

ALGEMEEN: WAAROM JIJ IN 2016 EEN IRONMAN 140.6 MOET DOEN

Waarom jij in 2016 een Ironman 140.6 (of andere full distance) wedstrijd MOET doen? Simpel. Het levert je zo enorm veel op. De investering zal je op alle fronten dubbel en dwars terugbetalen. Wij hebben voor jou 7 punten op een rijtje gezet om je te helpen die knoop door te hakken.

1. Omdat jij in 2016 in de vorm van je leven wilt zijn. Als je al een hele Ironman overweegt dan zul je ongetwijfeld al ooit een triathlon hebben gedaan (zo niet, dan moet je het tóch maar eens gaan doen). Maar als jij ooit al een 70.3 hebt gefinisht dan is de overstap naar de 140.6 wel te merken.

–          Als je dacht dat je voor de 70.3 al lang veel in het zwembad lag dan kun je nu je borst écht ‘nat maken’.
–          Al die uren op de fiets zullen je naar een ‘next level’ brengen.
–          Een halve marathon zal een trainingsrondje worden waar het voorheen nog je wedstrijdafstand was.

Wat al dat trainen je zeker gaat opleveren? Je verliest kilo’s aan vet, krijgt een mooi kleurtje van al dat sporten buiten en je gaat jezelf nog vele malen fitter voelen. Daarbij, en wellicht nog belangrijker, krijg je veel meel uithoudingsvermogen en je zult veel positiever ingesteld zijn.

2. Je kan gaan eten wat je wilt. Als jij meer dan 15u per week moet gaan trainen dan zal je dat ook gaan merken aan je metabolisme. Logisch eigenlijk. Dus heb jij zin in een lekkere pizza op zaterdag na je duurloop? Ga je gang en ‘vergrijp’ je aan die pizza. Kleine kanttekening: hoe gezonder je eet hoe beter je prestatie zal zijn. Ga er gerust vanuit dat je uitgaven aan groenten zal verdubbelen! Wat ook weer zal gaan betekenen dat je binnen een paar uur weer trek begint te krijgen.

3. Je van gewoontes gaat veranderen. Het trainen voor een hele Ironman (of andere 140.6 triathlon) vraagt om een nóg meer gedisciplineerde levensstijl, met als gevolg dat jij dus ook veel meer discipline zal gaan krijgen. Het vele trainen staat garant voor vroege schoonheidsslaapjes om vermoeidheid en blessures tegen te gaan. Jij gaat je minder bezig houden met ongezond voedsel omdat gezond voedsel simpelweg bijdraagt aan een betere prestatie. Je MOET dus haast wel gezond gaan eten. Het trainen voor een lange afstandstriathlon is gelijk de ideale mogelijkheid om te stoppen met roken en frequent drinken, of het verorberen van durum donor om 04.00u in de ochtend. Overall is triathlon dus een hele gezonde sport waar persoonlijke keuzes en prestatie hand in hand gaan.

4. Je maakt nieuwe gezonde en sportieve vrienden. Zo’n Ironman 140.6 trekt over het algemeen bijzondere individuen aan. Hoewel triathlon een enorm zelfstandige –en vaak egoïstische- sport is, is het aan te raden bij een triathlonclub te gaan wat een ideale broedplaats is voor nieuwe vriendschappen die bijdragen een jouw doel en manier van denken. Rustige duurlopen en vele kilometers fietsen is toch leuker met iemand erbij, daarbij zijn deze mensen ook vaak een perfecte motivatie in je trainingsdipje. Maar het grootste pluspunt, naast het maken van nieuwe vriendschappen, is dat zij (naast je vrienden en familie) precies begrijpen waarom jij bepaalde keuzes maakt.

5. Je mag nieuwe, fancy, kleding en accessoires gaan kopen. Omdat je met triathlon 3 sporten in 1 races vouwt is het onontkomelijk dat je veel en vaak nieuwe accessoires moet hebben. Voorbeeld: jouw ouwe stalen ros deed het wellicht prima op de korte afstand, zo’n lange afstandstriathlon vraagt toch om een wat meer ergonomisch en geavanceerde mobiele oplossing: de tri-bike. Het gaat een duur geintje worden (het heet overigens niet voor niets ‘duursport’) maar dit is je kans om carbon wielen, een aero bike en aero helm op de kop te tikken. Je gaat hierdoor niet alleen snellere tijden rijden maar het die snellere tijden gaan ook nog eens gepaard met veel meer comfort. En geloof ons, na het fietsen met ‘minder’ materiaal is een marathon hardlopen echt geen pretje.

6. Je mag –wat vaker- op vakantie. Of het nu in Nederland, België of een exotisch land is, het reizen naar plaats van bestemming voor jouw 140.6 triathlon is een hele ervaring op zich. Die lange afstandstriathlon is vaak een familieaangelegenheid dus het uitkiezen van een mooie en leuke bestemming is ook een super pluspunt voor jouw toeschouwers om mee te reizen met je. En als je dan de finish hebt weten te halen dan is zo’n mooie bestemming (als bijvoorbeeld Oostenrijk, Spanje, Thailand of Zuid Afrika) de ideale mogelijkheid om van een welverdiende,  ontspannen en unieke vakantie te gaan genieten.

7. Je hebt het recht om op te scheppen. De magische woorden ‘You are an IRONMAN’ als jij over de finishlijn stapt zijn onvergetelijk. Hiervoor heb je het gedaan! Het maakt de hele ervaring opeens realistisch en het doet je pijn en al die moeite in een klap wegvagen (tot het moment dat je naar huis moet lopen natuurlijk en ‘s ochtends op probeert te staan….). Atleten laten een tattoo zetten, dragen de eerste 3 weken hun finishershirt/jas of posten iedere dag iets op Facebook omtrent hun resultaat. Waar je ook voor kiest, Ironman ben je voor het leven (met alle gewoonten als gevolg). En het is aannemelijk dat je vanaf dit punt een nieuwe verslaving hebt.

 

bron: Active.com

 

ALGEMEEN: PRIJZENGELD TRIATHLON

Jij als lezer kent ons inmiddels wel als zijnde nuchtere triathleten. Dik in de 30 en realistisch genoeg om te zeggen dat er nooit 1 euro aan prijzengeld bijgeschreven gaat worden op onze rekening. Wij hebben andere talenten (anders zat je dit ook niet te lezen, toch?). Dat neemt alleen niet weg dat wij wel super nieuwsgierig zijn na wie dan wel al dat geld  verdienen wanneer ze over de finishlijn stappen. Welnu, van de korte afstand ITU tot de Long Distance Ironman (LD); slechts 15 atleten verdienden meer dan $100,000 aan prijzengeld over het laatste jaar. En slechts 25 atleten verdienden een bedrag van tussen de $50k en $100k.

Wat eigenlijk zoveel betekent dat 95% van alle pro’s minder dan $50,000 bijgeschreven zagen, en 75% daarvan nog minder dan $10,000. En dan bevatten deze percentages nog niet eens de ruim 500 atleten die wel deelnemen in de pro competitie maar niet snel genoeg zijn om prijzengeld op te strijken. In dit artikel/analyse is die laatste categorie atleten ook niet opgenomen omdat in onze ogen een ‘pro’ gedefinieerd moet worden als een atleet die zich iedere wedstrijd kan meten met de allerbesten. En dus voor het prijzengeld kan strijden.

Het heeft lang geduurd maar dan is hier nu eindelijk een overzicht van de verdiensten onder de triathleten. Als wij het 2015 Ironman punten seizoen en de 2015 ITU World Triathlon Series bij elkaar optellen dan was er zo’n $9.5 miljoen aan prijzengeld uit te keren, verdeeld over 120 races. Dit overzicht geeft dan dus niet alleen aan wie de allerbeste triathleten van de wereld zijn, maar het geeft ook direct inzage in hoe weinig geld er te verdienen is in deze sport.

Genoeg gepraat, wie is er nu volgens deze statistieken het allerbeste van de wereld? Javier Gomez ($243,000), Gwen Jorgensen ($218,000), en Daniela Ryf ($212,000). Eigenlijk geen verrassingen bij deze namen. Gomez was de grote held tijdens de Ironman 70.3 World Championships in 2014 (de race die het nieuwe seizoen aftrapt), met daaraan toegevoegd de $80,000 bonus die hij en Jorgensen op konden strijken voor het winnen van de ITU World Series. Voor wat betreft Ryf; deze vrouw is een robot gebleken. De overwinningen tijdens de Ironman 70.3 en de Hawaii World Championship bezorgden haar al een onvergetelijk jaar, maar die lucratieve Triple Crown was een kers op de taart. Ze werd hiermee de eerste one-million-dollar athlete binnen de triathlon. Deze 3 atleten waren dan ook de enige die meer dan $200,000 in het afgelopen jaar verdienden.

prijzengeld grafiek

OM het lijstje nog even verder af te werken… Nog eens twaalf atleten wisten ruim $100,000 te cashen, opvallend detail: behalve Vicky Holland en Mario Mola waren het allemaal LD atleten. Van de 25 ‘midden-klasse’-verdieners waren er slechts 8 ITU atleten. Niet vreemd als je weet dat ‘slechts’ 32% van al het te verdienen triathlon-prijzengeld uit de ITU wedstrijden komt.

Zoals gezegd was Javier Gomez de enige atleet die grootverdiener (in perspectief) bleek in zowel de ITU als de lange afstandstriathlon. Toch was Gomez ongeveer de enige ITU atleet die besloot ook deel te nemen aan de lange afstand. Uit het LD deelnemersveld waren er slechts een handjevol atleten die zich in drafting wedstrijden gingen mengen. Op Javier Gomez na kun je stellen dan atleten écht bij hun specialiteit blijven en daar de verdiensten uit proberen te halen.

In totaal hebben 841 atleten prijzengeld weten te winnen in 2015. Dat kunnen we verdelen over 397 vrouwen en 444 mannen.

Leuke feitjes: de gemiddelde inkomsten uit het prijzengeld bedroeg $3250 in 2015. Daarnaast zien we dat de top 1% (8 atleten) uit de ranglijst 15% van het totaal wist op te strijken en de top 20% (168 atleten) wonnen 60% van al te verdienen het prijzengeld.

Als je naar het overzicht kijkt dan zal je wellicht de eerste 100 atleten van naam herkennen. Daaronder zit een mix van ‘de oudjes’, nieuwkomers, geblesseerden en atleten die snel genoeg zijn om zich te kwalificeren voor een pro-veld maar die maar zeer weinig verdienen tijdens een wedstrijd.

ryfmilliondollar

Daniela ‘One-Million-Dollar’ Ryf

Conclusie: Het mag je nu inmiddels niet meer verbazen dat triathleten niet rijk worden van hun beroep. Ook al wist Ryf een miljoen op te strijken, overall zijn de verdiensten onvoldoende om een leven lang rond te komen.

Waarom zou dit jou allemaal iets moeten schelen horen wij je denken? Nou omdat er dus té weinig te verdienen valt zal het potentieel top talenten niet gauw kiezen voor een carrière in deze duursport. Ergens op de wereld lopen nu dus jongeren rond met enorm veel talent en aanleg binnen deze sport –en zonder dat ze het weten kunnen ze de ‘nieuwe Frodeno’ worden, maar kijkend naar de inkomsten en de toewijding die je moet hebben hiervoor zullen deze talenten eerder voor een ‘gewone carrière’ kiezen. En áls ze al een grote atleet worden dan kunnen ze van al dat verdiende geld 5-10 jaar rondkomen. Wat zou jij doen als je zou mogen kiezen?

Het resultaat is dus dat wij als fans geen uitdagende wedstrijden te zien krijgen. Dus ook commercieel gezien niet interessant. Bedenk je maar eens dat IEDERE wedstrijd dezelfde topatleten aan de start staan. Ook al lijkt het je misschien leuk om Javier Gomez of Gwen Jorgensen iedere wedstrijd te zien winnen, zou het niet leuker zijn om iedere wedstrijd een sprint-battle te zien? Als de organisaties het voor elkaar krijgen om de top 100 atleten $100k per jaar te laten verdienen, en de top 10 dicht bij het miljoen dan kun je verwachten dat veel duursporttalenten deze sport instromen. Wat de kwaliteit uiteindelijk ten goede komt.

Waar dat geld allemaal vandaan moet komen? Sommigen stellen dat het moet komen uit ‘de onderste laag’ van het pro-veld. Zeg maar de atleten die er toch nauwelijks/niets op verdienen. Verdeel dat geld over de top 150 en je kan salarissen van de top 150 verdubbelen. Of dat jij als semi-pro dat leuk gaat vinden? Nee waarschijnlijk niet, maar als je toch al niet goed genoeg bent om aansluiting te vinden bij de top en er mogelijk betere talenten rondlopen dan moeten we dat zien te stimuleren toch? Soms moet men een offer brengen om tot een betere oplossing te komen. Hoe dan ook, voer voor discussie de komende jaren!

[embeddoc url=”http://tri-athlete.nl/wp-content/uploads/2016/01/heren-prijzengeld.xlsx” viewer=”microsoft”]

[embeddoc url=”http://tri-athlete.nl/wp-content/uploads/2016/01/dames-prijzengeld-1.xlsx” viewer=”microsoft”]

Bron: TRStriathlon

ALGEMEEN: DE RISICO’S VAN TRIATHLON.

Als jij dit aan je partner of je directe omgeving gaat vragen dan weet je eigenlijk het antwoord al. En daarbij zullen ze dan refereren naar verhalen of krantenkoppen die ze voorbij hebben zien komen waarbij het ooit is misgegaan. Maar zijn triathlons nu ook echt zo gevaarlijk als dat mensen denken?

Jij als triathleet staat voor een enorme uitdaging wanneer het fluitsignaal klinkt: zwemmen, fietsen en lopen. In die volgorde. Zonder te stoppen. Juist dat laatste zal jouw directe omgeving absurd vinden en waarschijnlijk ook als reden aanvoeren dat deze sport levensgevaarlijk is. Maar is het urenlang doorgaan met sporten nu zo gevaarlijk of is het juist iets anders?

Net zoals alle andere sporten op deze planeet kent triathlon ook zo zijn gevaren. Tijdens het zwemmen in openwater kunnen zwemmers kramp krijgen, gestoken worden door zeedieren of verdrinken door talloze redenen. Tijdens het fietsen kunnen fietsen tegen elkaar aankomen en kan men crashen en tijdens het hardlopen kun jij als triathleet uitdrogen of kramp krijgen met als gevolg dat je op je snufferd gaat.

Extreem recente gegevens zijn er niet over sterfgevallen tijdens triathlonwedstrijden maar cijfers die wel voorhanden zijn zeggen het volgende: in de periode 2003 tot 2014 zijn er 68 mensen overleden tijdens een triathlon. 49 van hen rondom het zwemonderdeel, 11 tijdens het fietsen, 4 tijdens het hardlopen, 2 na de finish, 1 toeschouwer en 1 deelnemers tijdens de pre-race swim. We kunnen dus nu al concluderen dat niet de duur van het evenement fataal kan zijn maar het eerste onderdeel. Daarbij willen we wel graag aanduiden dat er per jaar ongeveer 2,5miljoen participanten zijn van een triathlonwedstrijd.

triathlon swim

Ongeveer 72% komt dus te overlijden rondom het zwemonderdeel. Waarom juist dan? Welnu, onderzoekers zeggen dat dit percentage gerelateerd is aan diverse factoren. Triathlons beginnen eigenlijk altijd enorm chaotisch. Bij de overweldigende meerderheid is een vorm van adrenaline aanwezig. Het startschot klinkt en hele groepen mensen springen in het water waarin de mogelijkheid aanwezig is dat mensen elkaar raken, dit in combinatie met het koude –open- water kan paniek veroorzaken. Als je in paniek bent is het enorm lastig voor hulpverleners om dat waar te nemen omdat het zwemonderdeel ook enorm chaotisch oogt. Als je dus in paniek bent dan kun je niet zo makkelijk roepen als bij het fiets- of hardloop onderdeel en de tijd die hiermee verstrijkt om jouw te redden en aan land te helpen is enorm belangrijk, aldus onderzoeker Kevin M. Harris, MD, van de Minneapolis Heart Institute Foundation, en collega’s in de Journal of the American Medical Association.

Toch is het zo dat de oorzaak van overlijden bijna altijd gerelateerd is aan hartproblemen. Pijn op de borst, verkorte ademhaling, bewusteloosheid of een erfelijke hartafwijking kunnen allemaal aan de basis liggen hiervan. Heb je tijdens je training dus last van een van deze symptomen dan is een bezoekje aan de dokter sterk aan te raden.

Tsja, hier ga je inderdaad niet vrolijk van worden als je dit leest. Daarom is het al essentieel om goed te trainen om zoveel mogelijk risico’s uit te bannen, zeker als je geen sterke zwemachtergrond hebt. Dus triathleten met een noemenswaardig gezondheidsverleden zouden ook eerst de dokter/sportarts moeten raadplegen voor een goed onderzoek alvorens aan een wedstrijd mee te doen. Het zou jammer zijn als al je familie aan de eindstreep op je staat te wachten en jij nooit zal finishen…

Bronnen:
http://www.athletesheart.org/2013/12/triathlon-fatalities-2013-in-review/
http://www.outsideonline.com/1926956/are-triathletes-really-dying-heart-attacks
http://www.scientificamerican.com/article/triathlon-death-swimming/
http://www.webmd.com/fitness-exercise/20100406/sudden-death-risk-looms-in-triathlons