amateur

ALGEMEEN: AMATEUR TRIATHLEET MET ELITE AANPAK

Toen Marc Blumencranz de mogelijkheid had om deel te nemen aan de 2013 Ironman World Championship in Kailua-Kona, Hawaii spaarde hij kosten noch moeite in aanloop naar die wedstrijd.

Zijn uitgaven voor de race — door vele triathleten gewoon ‘Kona’ genoemd — ging net een tikkie verder dan het kopen van een wetsuit en een nieuwe stuur voor zijn racefiets. Om te wennen aan het klimaat en de omstandigheden op Hawaii huurde hij een huis aan het bekende Ali’i Drive. Hij huurde ook een privé chefkok in om al zijn maaltijden te bereiden en liet vervolgens zijn gezin, coach, masseur en fysiotherapeut overvliegen richting Kona.

Geschatte uitgaven: $100,000.

“Mijn eerste reactie was, dit hoef je niet op deze wijze te doen,” zei Jose L. Lopez coach van Long Island Tri. “Ik hoef niet helemaal mee naar Hawaii om jou te trainen in de 10 intensieve weken voorafgaand aan het WK,” zei hij. Maar Marc Blumencranz stond erop.

Blumencranz1

Marc Blumencranz, in het midden. Coach Jose Lopez op links. Les Madey, zijn fysiotherapeut, op rechts.

Marc Blumencranz, 52 jaar, is een managing director bij BWD. Een grote beursgenoteerde verzekeringsmakelaar en rijkdom-management bedrijf in Plainview, New York.

Zijn zakelijk succes maakt hem overigens niet echt anders dan andere triathleten. Bij evenementen als Kona is het niet heel moeilijk om welvarende atleten te vinden die bereid zijn om keihard geld neer te leggen om hun lange afstandsdroom uit te laten komen.  Een onderzoek in 2015 van de Wereld Triathlon Organisatie wees uit dat het gemiddeld huishoudelijk inkomen van een Ironman deelnemer ongeveer €225.000,- is. Bij korte afstanden binnen de triathlon was dat ongeveer €115.000,-. Dat laatste onderzoek is door USA Triathlon gedaan.

“We weten niet of het een rijkelui’s sport is maar het is zeker een sport voor welvarende mensen,” aldus Dr. Steven Jonas, professor volksgezondheid aan de Stony Brook Universiteit. Om een marathon te lopen heb je ene paar schoenen nodig, een broek en shirt en wellicht een waterflesje. “Om een triathlon te doen heb je heel wat meer nodig.” Niets is minder waar.

De amateurs binnen deze sport betalen vaak veel meer dan alleen de spullen die ze nodig hebben. Michael Berland, een ‘gewone’ welvarende triathleet uit New York, betaalde bijvoorbeeld €50.000,- om een startbewijs te verkrijgen via het bekende charityslot systeem. Dat goede doelensysteem is een van de manieren om ‘binnen te komen’ op Kona. Als je jezelf aanmeld met een goed doel dan kan The Ironman Foundation (de goede doelentak van de WTO) besluiten om jouw te laten racen. Het inschrijfgeld zal dan worden gebruikt voor het inititiaf waarmee jij je aanmeld. Ieder jaar zijn er op Kona zo 4 slots te bemachtigen.

Het grote aandeel van succesvolle zakenlui is eigenlijk niet zo verrassend gezien de gemeenschappelijke persoonlijke kenmerken die ‘dit soort’ mensen typeren. Wij als triathleten weten wat er nodig is om een lange afstandsrace succesvol te voltooien (en al die trainingsarbeid eraan voorafgaand). Motivatieprikkels, doelbewust handelen, mentale hardheid en weerbaarheid zijn nodig om een goede race te realiseren. Om fysiek en mentaal te excelleren op de werkvloer is niets beter dan duursport te beoefenen. Triathlon is dan het ultieme trainingsmiddel. In aanvulling daarop is er natuurlijk ook een ‘coolness’ factor. Een finishershirt van een grote marathon of Ironman race is iets wat je niet kan kopen. Je moet het verdienen.

Even terug naar meneer Blumencranz…

Voor zijn dure inspanning in 2013, Marc deed plichtsgetrouw al zijn training in aanloop naar Kona, het toppunt van de multisport. Op 1 dag 3,8 km zwemmen, 180km fietsen en een marathon hardlopen over een snikheet en winderig lavalandschap. Kwalificeren was al een prestatie opzich: hoewel hij al tweemaal de Ironman afstand wist te voltooien, Marc Blumencranz is nog steeds geen elite atleet. Hij zag zichzelf ook nooit Kona racen. Totdat een zakenrelatie een balletje voor hem opgooide bij een hooggeplaatste bestuurder van één van de hoofdsponsoren. Dat balletje viel de juiste kant op en Marc Blumencranz had opeens een startbewijs in handen.

Op 12 oktober 2013 stapte Marc na 13 uur, 19minuten en 56 seconden de finishlijn over. Ver achter de winnaar Frederik van Lierde (die deed er 8:12:29u over), maar ruimschoots binnen de cutoff-time van 17uur.

van Lierde

Achteraf stelt hij dat zijn vrienden en support crew het verschil hebben gemaakt. Een soort van Team Marc zoals hij het zelf omschrijft. Eerder genoemde professor stelt overigens dat het effect van al die support moeilijk meetbaar is. De kans is namelijk net zo groot dat je zonder al die support dezelfde tijd had gehaald.

Uiteindelijk, met geld kan je échte voldoening niet kopen. Je kunt een finish niet kopen. Dat moet uit jezelf komen.

 

bron: NYtimes.com