duursport

TRAINING: VIRTUAL REALITY & DUURSPORT

Er zijn talloze artikelen gepubliceerd over de toepassing van technologie in de (top-)sport. Dozijnen voor- en nadelen op een rijtje. Conclusie: jij moet zelf maar bepalen wat het beste voor je werkt. Zo ken ik er ook nog wel een paar… “Sport je voor je plezier of sport je met serieuze doelstellingen?”, dát zou de vraag moeten zijn om te bepalen of het al dan niet interessant voor je is om jezelf met sensoren, metertjes en evaluaties op te zadelen. Behalve dat duursporten zonder elektronica een heerlijk vrij gevoel kan geven is er ook een technologische ontwikkeling die, in het geval van wedstrijden mega, interessant kan zijn. Komt ie….

4 Jaar geleden was mechanische pech die ervoor zorgde dat Gwen Jorgensen, ondanks al haar talent en de toebedeelde favorietenrol, als 38e over de finish stapte. De super succesvolle Amerikaanse triathlete uit het WTS circuit zat het duidelijk niet mee tijdens de olympische spelen van 2012 in London. Teleurstelling was een understatement. Direct na het teleurstellende resultaat realiseerde zij zich dat ze een enorme psychologische knauw had gekregen meteen nadat zij met het technisch mankement langs het parcours stond. Oorzaak was dus bekend en nu werd het tijd om haar trainingsaanpak en fysieke en mentale focus onder de loep te nemen. Ze kon duidelijk de knop niet op de juiste manier omzetten.

Ze pakte haar spullen en vloog naar Wollongong (AUS) om te werken met een geheel nieuw elite team onder leiding van haar (huidige) coach, Jamie Turner, die diverse technieken en methodieken had ontwikkeld om mentaal beter voorbereid te zijn voorafgaand aan een wedstrijd. Iedere dag werkte Gwen 4 afzonderlijke fysieke trainingen af maar daarnaast gingen ze ook actief aan de slag met visuele perceptie trainingen om met wedstrijddruk om te kunnen gaan maar vooral ook om zelfvertrouwen te krijgen. Iets was ze dus niet voldoende bleek te hebben in London.

Visuele perceptie trainingen? Nou dat zijn trainingen op basis van videobeelden. Je kan namelijk op heel veel trainen: snelheid, inhoud, duur en techniek maar parcoursverkenning is bijvoorbeeld evengoed essentieel in je voorbereiding. Moeilijke bochten tijdens het fietsonderdeel, beklimmingen waar je eventueel kan aanvallen, waar is vaak schaduw op een specifiek parcours of hoe kun je het beste afdalen. Als je die informatie hebt kun je dus ook gericht trainen.

“je hebt geen controle over wat andere atleten doen, maar je hebt wel controle over wat je zelf doet”.

En dat ging ze doen in aanloop naar Rio 2016. Een compleet nieuw onderdeel in haar trainingsschema werd samen met haar sponsor Red Bull en virtual reality producer Joseph Chen opgezet zodat ze virtueel het fietsparcours kon oefenen. Nu horen wij je denken: ja maar zoiets bestaat al lang in de vorm van ZWIFT. Klopt, maar niet in Virtual Reality. Specifiek betekende dit voor Gwen dat ze bekend raakt met het parcours. Sterker nog, zó bekend dat ze een ‘thuisvoordeel-gevoel’ zou krijgen. Iets wat het zelfvertrouwen natuurlijk een enorme boost kan geven.

gwen-jorgensen-virtual-reality2.jpg

Beelden werden gemaakt door Chen en zijn SUV. Een 360graden camera werd op precies dezelfde hoogte gemonteerd als dat Gwen Jorgensen op haar fiets zou zitten. De route werd op verschillende manieren gereden zodat bijvoorbeeld bochten op diverse manieren in haar trainingen aangesneden konden worden. Maar ook welke bocht hier direct na kwam zodat ze in de bocht daar aan voorafgaand direct goed gepositioneerd zat. En dit resulteerde in een trainingsformule die haar bekend zou maken met alle essentiële facetten die nodig waren om de nieuwe olympisch kampioen te worden.

En die nieuwe olympisch kampioene werd ze.
Gwen-Jorgensen

Dus met de vraag of technologie een positieve bijdrage kan hebben aan een sportieve prestatie? Ja. Alleen de tijd zal het leren of de middelen die wij nu gebruiken (hartslagmeters, wattagemeters etc) ook nog evident zijn in de toekomst van de duursport.

Wil jij meer lezen over Gwen Jorgensen haar trainingsmethoden? Klik hier.

 

RACES: INTRODUCTION TO SWIMRUN

Als je aan een willekeurig persoon op straat vraagt om de ultieme duursport op te noemen dan zul je vaak de marathon of triathlon te horen krijgen. Toch is er nu een discipline in, met name, de Scandinavische landen die te maken heeft met een opmerkelijke populariteitsstijging sinds dit jaar, te weten: de Swimrun. Het is daar inmiddels zo populair dat wedstrijden een steeds zwaarder en moeilijker karakter krijgen (CNN heeft de wedstrijd ÖtillÖ benoemd tot één van de zwaarste duursportevenementen ter wereld). Overigens is de wedstrijd ÖtillÖ (“van eiland naar eiland”) ‘s werelds langste swimrun wedstrijd en decor van het prestigieuze SwimRun World Championship. Het Kona onder de zwemlopen zeg maar…

Even wat geschiedenis.
De Swimrun heeft in 2006 het licht gezien toen in Zweden het evenement Ö till Ö werd gehouden. Sommigen vergelijken deze wedstrijden met een aquathlon, wat familie is van de triathlon maar dan zonder fiets, echter bij een swimrun ga je diverse malen achter elkaar hardlopen en zwemmen, in de meest indrukwekkende omgevingen ter wereld.

swimrunswim

Bij een Swimrun (zwemloop) moet je van punt A naar punt B in teams van 2 personen. Dit doe je vanwege veiligheidsredenen omdat veel gebieden –die je doorkruist- onbewoond zijn, het water IJSkoud is en je te maken kan hebben met zware stroming. Het parcours laat je diverse malen hardlopen en zwemmen achter elkaar. Normaal gesproken sta je aan de start met een speciaal wetsuit (met pockets voor oa GPS en voeding), een paar trailschoenen waar je provisorische gaten in moeten maken tegen het water, eventuele verplichte veiligheidsuitrusting, paddles en pullboy’s.

swimrunrun

Maar wat maakt het nu eigenlijk zo zwaar dan?
Makkelijk. De cut-offs. Daarom ga je hardlopen in je wetsuit en zwem je met je schoenen aan. En als wij het hebben over hardlopen hebben we het over klimmen over rotsen, het bedwingen van struiken en bossen, uitglijden en ploeteren over met alg bedekte rotsen en paden en dat allemaal bergopwaarts. Valt het woord zwemmen dan kun je iedere wedstrijd in Scandinavië episch noemen. Ijzel, regen, wind, zon en bovenal KOUD water bij temperaturen tussen de 10 en 12graden Celcius zijn meer dan ‘normaal’.

Swimrun wedstrijden variëren in afstand van 40 tot 70km trailrunning en 6,5 tot 12km open water zwemmen. Dat is al een uitdaging op zich.

Mocht je eens een populaire swimrun willen ervaren dan kun je je inschrijven voor wedstrijden als:
Rockman (Noorwegen)
UTÖ (Zweden)
ÖtillÖ (Zweden en Pippa Middleton was je voor 😉
Engadin Swimrun (Zwitserland en is een qualifier voor ÖtillÖ)
XTERRA Swimrun (Denemarken)
Höga Kusten Swimrun (Zweden en is een qualifier voor ÖtillÖ)
Solvalla Swim (Zweden en is een qualifier voor ÖtillÖ)

Of dichterbij huis met bijvoorbeeld het rondje Eilanden in Vinkeveen.

TRAINING: Maaltijd + hardlopen

Er zijn talloze artikelen online die aangeven dat je geen grote maaltijd (meer dan 200-300 calorieën) moet eten voordat je gaat hardlopen. Maar nergens staat hoe láng je moet wachten nadat je hebt gegeten.

Nou laten wij uitgaan van een ‘grote maaltijd’ (meer dan 600 calorieën) met daarin proteïnen, koolhydraten, groenten en een dessert – eigenlijk een normale maaltijd dus. Na deze maaltijd moet jij doorgaans 3 tot 4 uur wachten voordat je gaat hardlopen? Waarom vraag je? Simpel, je lichaam moet de kans krijgen om het voedsel te verteren. Yup dat is best wel lang wachten, maar je wilt natuurlijk wel de opgedane energie maximaal kunnen gebruiken, toch?

Voedsel verteren vraagt veel energie van het lichaam (we kennen allemaal de after dinner dip), waarom zouden we die energie in godsnaam willen mislopen. Die after dinner dip is niet meer dan het verteringsproces waarin de bloedsomloop in de 5e versnelling draait richting maag en andere organen. Je lichaam moet keihard werken en daarom worden we er slaperig van.  De verhoogde bloedtoevoer naar de interne organen betekent dat er minder bloedtoevoer beschikbaar is voor onze grote spiergroepen, zoals onze benen en armen. Wanneer we gaan sporten, gebeurt het tegenovergestelde; die bloedstroom komt vanuit de organen naar de grote spiergroepen om jouw te voorzien van de nodige energie.

Met een bonk voedsel in de maag is hardlopen moeilijk en voelt het oncomfortabel aan omdat ons lichaam simpelweg niet is ingesteld op verteren en sporten tegelijkertijd. Maagkrampen en maagpijn zijn de meest voorkomende klachten wanneer we een PR willen zetten met een volle maag.

Met dit in het achterhoofd zijn er toch atleten die kunnen eten & rennen. Duursporters bijvoorbeeld, die trainen het juist om te eten tijdens het lopen. Wanneer zij namelijk marathonafstanden hardlopen dan hebben zij voldoende energie nodig om dit te kunnen voltooien, dus hier is eten tijdens het hardlopen bittere noodzaak. Eten is overigens een groot woord. Het experimenteren gedurende je training zal je meer informatie verschaffen over wat je lichaam wel én niet aankan. Als je dat weet, dan weet je ook wat je kan eten voorafgaand aan je training… zo simpel kan het dus zijn!

Heel kort samengevat: voor de beste trainingsresultaten dien je zo’n 3-4 uur te eten voordat je gaat hardlopen. Zeker wanneer je intensief gaan sporten.