fietsen

RACES: IRONMAN FINALE ’16

Helaas heeft niet iedereen het talent om aankomende zaterdag deel te nemen aan Ironman World Championship 2016. Voor die groep hebben wij een aantal redenen op een rijtje gezet waarom je dan in ieder geval wél moet kijken naar de livestream of NBC!

1. Het is en blijft Hawaii. Het mekka voor ons als triathleten.
2. De allerbeste triathleten ter wereld delen elkaar mokerslagen uit tijdens deze langeafstandsrace in die verzengende hitte en hoge luchtvochtigheid.
3. Onze eigen Yvonne van Vlerken en Frederik van Lierde maken altijd kans in het PRO-veld.
4. Oneindig veel tips en uitleg van voormalig wereldkampioenen tijdens de uitzending.
5. Danielle Ryf (SUI) die de tweede vrouw op aarde kan worden die zowel de 70.3 als 140.6 in 1 jaar op haar naam kan schrijven.
6. Jan Frodeno die zal proberen om onder het huidige wereldrecord van 8:03:56u te duiken.
7. Minimaal 8 uur lang, met een biertje in de hang, kijken hoe de échte profs sporten.
8. Gemotiveerd raken om keihard te trainen gedurende de wintermaanden
9. Af en toe in slaap sukkelen om vervolgens wakker worden en dan te beseffen dat ze nog stééds aan het hardlopen zijn.
10. En Kona is traditioneel dé catwalk voor fietsmerken met de allernieuwste exemplaren voor het komende seizoen.

BMC Time Machine Dimond Marquise Cervelo PX5 TREK Speedconcept Ventum One

FIETSEN: VOOR ÉCHTE KLIMMERS.

De eerste diehards hebben de tweewieler al uit de schuur gehaald en hebben de eerste kou overwonnen, anderen wachten nog even tot het de temperatuur definitief boven de 10 graden blijft. Hoe dan ook: het wielerseizoen staat eindelijk weer voor de deur!

Als jij straks weer volledig warmgedraaid bent op je stalen ros dan is het wellicht weer tijd voor nieuwe uitdagingen. Speciaal voor de categorie ‘klimgeiten’ hebben wij een mooie opsomming gemaakt van beklimmingen die je ooit gedaan moet hebben. Dat kan dichtbij huis maar als jij je vakantiegeld nog niet hebt uitgegeven kun je dit ook prima op een mooie vakantiebestemming doen.


PASSO DELLO STELVIO: DE PSYCHISCHE KWELLING.

Waar: Italië
Lengte: vanaf Prato 24.3km
Maximale stijging: 14%
Hoogtemeters: 1.808m

Bekend van de Giro d’Italia, natuurlijk. Deze pas is officieel een verbindingsweg tussen Bormio en Prato. Afhankelijk vanaf welke kant je gaat klimmen kunnen je óf 40 (vanuit Bormio) óf 48 (vanuit Prato) haarspeldbochten voor je kiezen krijgen. Vanuit de lucht ziet deze route er werkelijk fantastisch uit en krijg je zin om te gaan fietsen maar eenmaal aan de voet van de klim kan het gevoel je bekruipen dat het nog best eens tegen kan gaan vallen.

Waarom? Omdat je mentaal extreem sterk moet zijn om deze beklimming te doen. Iedere bocht is genummerd en dat gaat in je kop zitten. De legendarische Fausto Coppi, bijgenaamd ‘Kampioen der Kampioenen’ vertelde na het beklimmen van de Stelvio “dat hij dacht te gaan sterven” tijdens de klim. Dus de kans is redelijk aanwezig dat je je niet optimaal voelt als je op de top staat.
PASSO DELLO STELVIO

HARDKNOTT PASS: DE ZWAARSTE VAN EUROPA.

Waar: Engeland
Lengte: 2.6km
Maximale stijging: 33%
Hoogtemeters: 315m

Als je aan Engeland denkt denk je niet direct aan de meest hoge bergen. Toch heeft dit eiland een beklimming beschikbaar die voor het eerst te zien was in de Tour de France van 2014. Hoe deze heet? De Hardknott Pass. Het ligt zo’n 160km ten noorden van Manchester in het Lake District en het heeft de naam de steilste en zwaarste beklimming (van Europa) te zijn. Hij is ‘maar’ 2,6km maar je gaat hem al direct hard aan zeg maar. Kort naar die verwelkomer mag je hartslag acclimatiseren maar vervolgens maar je het letterlijk het rood in omdat je ruim 30% voor je kiezen krijgt. Overleefd? Mooi, dan mag je nu rustig uittrappen met een percentage van 20%. Klinkt aantrekkelijk toch?

Waarom? Goeie vraag, weten wij ook niet. Deze beklimming is voor de echte berggeiten! De weg ligt totaal open dus regen, wind, koud en schapen kunnen je flink dwarsliggen.
Hardknott Pass

DANTE’S VIEW: PURE HITTE EN UITDROGING.

Locatie: USA, Death Valley National Park
Lengte: 40km
Maximale stijging: 13,4%
Hoogtemeters: 1.668m

Toegegeven, fietsen in Death Valley klink niet echt aantrekkelijk. Temperaturen van ruim 50 graden Celsius laten asfalt bewegen en de luchtvochtigheid werkt ook niet bijzonder in je voordeel. De beklimming kan je op diverse manieren ‘aanvliegen’ maar vanaf de zoutvlaktes van Badwater Basin zijn de eerste vlakke kilometers nog prima overleven. De ellende begint eigenlijk pas in de laatste kilometers van de route omhoog. Het stijgingspercentage blijft maar toenemen op weg naar de top en het is dan ook niet lastig voor te stellen dat je benen op 14% écht pijn gaan doen. Maar die pijn in je benen is niets vergeleken met de verstrengelende hitte en het smeltende rubber van je banden die je ook nog eens doen vertragen. Waarom mensen deze beklimming doen? Met name vanwege het fantastische uitzicht. Oordeel gerust zelf.
dantes view

KHARDUNG PAS: HOOGTEZIEKTE.

Waar: India, Himalaya
Lengte: 39km
Maximale stijging: 5%
Hoogtemeters: 1.859m

Lange tijd stond deze pas bekend als de hoogste weg ter wereld. Niet vreemd als het in het Himalaya gebergte ligt. En omdat wielrenners van beklimming houden staat deze weg bij velen op de bucket-list. Het stijgingspercentage is niet spectaculair want met een gemiddeld klimpercentage van 5% kunnen ook Hollanders en Belgen deze prima overleven. Okay de route, welke 39km naar de top, is niet helemaal verhard dus wellicht moet je daar met je bandenkeuze rekening mee houden. Wat er dan zo lastig is? De hoogte. Zodra je begint met beklimmen wil je eigenlijk al extra zuurstof. Je moet weten dat acute hoogteziekte kan ontstaan vanaf 2400 meter hoogte. Dat je een aantal maal boven de 5.000m gaat pieken tijdens je tocht zorgt ervoor dat je niet helemaal meer fris de top gaat halen. Waarom dan toch doen? Om een keer de Himalaya op je fietsje te hebben gedaan natuurlijk.
Khardung Pas

MONT VENTOUX: DE KLASSIEKER.

Waar: Frankrijk
Lengte: 21km
Maximale stijging: 12%
Hoogtemeters: 1.611m

Eigenlijk behoeft deze berg in Frankrijk geen uitleg meer. De Mont Ventoux is een klassieker en eigenlijk ben je pas een échte wielrenner als je deze uitdaging bent aangegaan. De kale berg kent een stijgingspercentage van rond de 10% want niet de uitdaging op zich is. Maar zodat je het begroeide deel uit bent dan steekt de wind de kop op. Dan voelt die 10% opeens heel anders aan. Waarom? 10%, 21km, warm in het bos, koud op de top. Een klassieker, dat is het. Feit: de Engelse wielrenner Tom Simpson heeft de klim niet overleefd. Tijdens de Tour de France uit 1967 stortte hij in wegens oververmoeidheid en overleed op 29-jarige leeftijd.
ventoux

HAUSSIRE: DICHTBIJ HUIS, SUPER ZWAAR.

Waar: België, La Roche en Ardenne
Lengte: 3,9km
Maximale stijging: 18,4%
Hoogtemeters: 280m

De moeilijkste beklimming van de BeNeLux. Dit omdat het eigenlijk uit 2 delen bestaat: Parc a Gibier en de Haussire Sud. Tussen deze twee delen zit een heel kort stukje asfalt, wat net té kort is om de benen bij te laten komen van het klimgeweld. Het begin van de klim is 10% het laatste gedeelte bijna 20%. Waarom? Op de top staat een bord waarop staat vermeld dat dit de zwaarste berg van België is. En dat heb jij als het goed is ook echt wel gevoeld.

Ben je triathleet? Doe dan mee aan de triathlon La Roche. Dan mag je deze pukkel ook bedwingen tijdens een wedstrijd! Hou gerust deze site goed in de gaten want wij vergeven een startbewijs over een aantal weken!
haussire

 

Bronvermelding
RedBull.com
Klimtijd.nl

ALGEMEEN: DE 20 VERSCHILLENDE TRIATHLETEN

Als jij ooit een triathlon hebt gedaan dan weet je dat er zo’n 20 verschillende triathleten óók meedoen in diezelfde race. Overal ter wereld.

  1. De triathleet die iedere gelegenheid letterlijk aangrijpt om zichzelf te wassen van de urine tijdens het sporten. Tsja waarom plassen in een dixie (als man zijnde) als het ook gewoon in je wetsuit of op de fiets kan, toch?
  2. De triathleet die het publiek op het fietsparcours opzweept als hij/zij op de fiets aankomt. Wij houden van dit type triathleten. Het enthousiasme en energie die deze toekomstig Ironman de vrije loopt laat gaan is priceless. Weten dat je niet gaat winnen maar wel genieten van iedere moment tijdens de race!
 cheering biker
3. De maffe wielerhelm triathleet. Nu moeten we oppassen want nog steeds fiets zo’n 30% van de triathleten met deze toch-wel-bijzonder-te-noemen helm. Dat deze helm oerlelijk is dat is nog tot daaraantoe, maar amateur triathleten die deze helm opzetten om zo 1min sneller te kunnen fietsen: gewoonweg nee!
rare helm
4. De zoveel-als-mogelijk-sponzen-triathleet. Een soort van stripper maar dan ipv keiharde cash gewoon sponzen. Voor toeschouwers die niet weten waarom: deze sponzen zijn met koud water gekoeld om een triathleet niet te laten verhitten.
5. De triathleet op de fiets die met waterflessen naar het publiek gooit. Nu zijn organisaties bikkelhard tegenwoordig en je wordt zonder pardon uit de race gehaald maar toch zijn er Tour de France-achtige triathleten die denken dat het er bij hoort.
6. De triathleet met maar 1 been. Niets is zo spectaculair als de mindervalide sporter die een triathlon gaat voltooien. Wat een held(-in) ben je dan!
1 been
7. De triathleet met de ‘gele trui’. Hij/zij staat niet eens eerste in het klassement. En zijn/haar naam zal ook wel niet op Froome rijmen. WAAROM kies jij voor een gele trui?!
8. De triathleet die van zichzelf een billboard heeft gemaakt. Tuurlijk, je mag zelf beslissen wat je aantrekt hoor maar kijk niet raar op als er fanatieke toeschouwers niet je naam roepen maar kreten als: JE DOET HET GOED PETER’S SCHOONMAAK SERVICE!!
9. De triathleet die zijn naam ZO GROOT MOGELIJK op zijn trisuit heeft geprint.
Doe je dat nu omdat je bang bent dat de omroeper je naam niet kan lezen bij het finishen?
10. Brandweerlieden, politie of militairen die een triathlon voltooien voor een verloren collega. Gevoelig. Mooi. Trots. Een bijzonder eerbetoon voor een special iemand.
11. De prof die tijdens het hardloopparcours aan het kotsen is. ….. en die weigert hulp aan te nemen omdat hij/zij dan een DQ aan de broek krijgt. Er zijn ook ‘gewone’ triathleten die kruipend over de finish gaan zonder hulp. Tsja, wat moet je daarvan denken he.
12. De 70+ er. Waarom doe je dit? En nog belangrijker, waarom ben je sneller dan veel jonge triathleten?
70+
13. De pro vrouwen. Vrouwen die zo goed zijn dat ze tegen de top van de mannen aan zitten. Soort van robots. Super knap.
14. De triathleet met een nieuwe WITTE trisuit. Wil je aub jezelf scheren? En dat urineren tijdens de tocht kun je ook wel vergeten.
15. De triathleet met een hoger BMI. Een triathlon voltooien ‘voor twee’. Bewonderenswaardig. Inspirerend omdat ieder zijn/haar eigen verhaal heeft hierin.
16. De mooiste triathleet (man/vrouw) die je ooit hebt gezien. De atleet waar je het liefst dicht bij in de buurt blijft, maar die vaak bij je wegloopt in het laatste stuk… Een soort van triathlonmodel.
lekker hoor
17. De triathleet die op Casper het spookje lijkt vanwege die overkill aan zonnebrand. Dat je het doet: prima. Maar je kan ook overdrijven he.
18. De triomfantelijke triathleet. Zijn/haar plezier werkt als een virus. Publiek lacht als hij juichend over de finish stapt en geniet mee met zijn persoonlijke succes. Ook al is hij/zij ingehaald door die 70+er en dat ontzettende model én heeft hij zijn sub11 doel niet gehaald: hij blijft maar lachen!
juichen. zoals het hoort
19. De finisher die populair over de finish springt. En meteen daarna met kramp op zijn/haar neus valt. Lekker peuh!
even liggen hoor
20. De triathleet die alleen maar hard kan fietsen. En daarna door ¾ van het deelnemersveld ingehaald wordt tijdens het looponderdeel. Tip: misschien het hardlopen ook eens trainen?

ALGEMEEN: VRAAG EN ANTWOORD

December is een échte feestmaand. Zo’n periode waarbij je (al dan niet verplicht) je sociale banden weer eens stevig aan moet trekken om krediet op te bouwen voor het volgende sportseizoen. Met de hele familie of vriendengroep aan een grote tafel vol wijnen en spijzen. En dan begint de ellende, een spervuur aan -domme- vragen waarop je toch vriendelijk moet blijven antwoorden. Triathleten zijn super sociaal immers…

Hierbij 10 vragen die triathleten écht niet meer aan kunnen horen. En hoe je hierop kan reageren. Vraag én antwoord dus.

1.”Alles wat jij nog doet is trainen, heb je soms geen leven?”

Juist wel. Niets geeft mij meer het gevoel dat ik leef dan mijn jeugd terugbrengen naar het hedendaagse. Lekker zwemmen, fietsen en hardlopen terwijl ik daar nog competitief in ben. Maar vertel, wat doe jij nog om jong te blijven?

2. “Ik zou het ook gerust kunnen zo’n triathlon, ik heb alleen niet genoeg vrije tijd.”

Uhmmm want ik heb wel genoeg vrije tijd? Helaas ik zal je uit die droom helpen. Ik probeer er alleen álles aan te doen om het in te passen in mijn drukke weekplanning, want dat doe je namelijk meestal met dingen die belangrijk voor je zijn, toch?
Wil je een voorbeeld? De 36 jarige moeder van twee koters, part-time MBA student, vrijwilliger, fitnessinstructrice en full-time online marketer Darcy DiBiase is redelijk bekend met drukke schema’s. Alleen zij kiest ervoor om voor haar passie te gaan vanaf 05.30u s’ochtends, wanneer JIJ waarschijnlijk nog in je nest ligt. Kwestie van je committeren aan zaken die écht belangrijk voor je zijn.

3. “Mijn neef/zus/vriend/partner deed ooit een IRONMAN in een uur.”

‘IRONMAN’ gebruiken voor alle mogelijke afstanden is hetzelfde als de term ‘PhD’ gebruiken voor iedere vorm van onderwijs. Extreem veel tijd, voorbereiding, afzien en passie gaan in het racen van een ruim 226km wedstrijd. Niets is zo irritant om te horen dat jij mijn passie gaat downgraden naar een gezellige buurtloop. En als die bekende van jou het in een uur kan dan adviseer ik hem om deel te nemen aan het WK Ironman in Hawaii. Grote kans dat hij/zij daar dan grote ogen gaat gooien ;).

4. “Triathleten houden van zichzelf.”

Het klopt dat het lijkt alsof wij alleen maar kunnen praten over wat we doen, maar dat is dan ook hoofdzakelijk omdat jullie blijkbaar niet begrijpen wat wij nu werkelijk doen (zie punt 3). Wij zijn gewoon super enthousiast over wat we doen, zijn trots op onze prestaties en zitten zo in deze sport dat we graag ook verhalen van andere horen hierin. De liefde is dus overal, en ja dat is lekker voor ons zelfvertrouwen, maar is daar iets mis mee?

5. “Triathlon is toch saai, beetje zwemmen fietsen en hardlopen…”

Klopt, als je het zo brengt wel ja. En toegegeven, trainen kan ook saai zijn. Maar het spannende van triathlon is om zo snel mogelijk van punt A naar punt B te gaan in een zo snel mogelijke tijd. Altijd onder andere omstandigheden en in een andere omgeving. Maar vergelijk het eens met een gemiddelde roadtrip. Is die roadtrip voor jou niet meer dan met de auto op en neer hobbelen of zijn het de verhalen IN de auto, de mooie momenten en grappen die de trip onvergetelijk maken. Your call. Veel vriendschappen ontstaan rondom triathlons. Iedereen heeft namelijk zijn eigen verhaal, pad en achtergrond om een race te doen. Al die mooie verhalen maken deze sport ongeëvenaard.

6. “Ik denk dat ik het sneller zou kunnen, maar……..”

…. maar je doet het niet!! Die ene vriend of vriendin die de wijsneus gaat uithangen omdat jij het gedurende je race ergens hebt laten liggen, vreselijk. Zeg IETS of NIETS. Wij zijn nu eenmaal niet altijd ‘optimaal’, en dat is menselijk. Geef gewoon een eerlijk antwoord waarom het niet goed ging en dat je daar weer aan gaat werken tijdens je training. Heb je gelijk uitgelegd waarom je traint ;).

7. “Dus jij kunt eten wat je wilt dan?”

Nee, dat kunnen we niet. Dat wij ruim 10.000 calorieën verbranden is nog geen vrijbrief om maar alles te eten wat we willen. Er is een reden waarom triathleten voeding als ‘brandstof’ zien. Het bepaald namelijk hoe snel we herstellen en hoe hard we weer kunnen trainen/racen. Het moet wel worden gezegd, als wij zin hebben in chips dan pakken we dat ook gewoon, maar dan eten we niet direct de hele zak gelijk leeg.

8. “Ow triathlon? Cool! Ik doe ook een Tough Mudder, Obstacle of Survival Run!!’

Nu is het toegestaan om even heeeeeel diep te zuchten. Kijk, het is natuurlijk niet dat we een goed obstakelparcours niet kunnen waarderen. Het is alleen dat het in één adem wordt genoemd met triathlon, hoezo doe je dit?!?
Wij klauteren niet over obstakels, maar wij doen een 7-uur-durende bricktraining op zondagochtend. En bij het laatste obstakel van jouw modderrace daar hebben jullie van die leuke stroomdraadjes die je een nanoseconde irriteren. Super leuk natuurlijk, maar daar doen wij triathleten een moord voor in ruil voor die marathon wat bij ons het laatste onderdeel is.

9. “En nu je klaar bent en jij jezelf een Ironman mag noemen, what’s next?”

Voor triathleten betekent ‘klaar met een Ironman’ hetzelfde als stoppen met ademen. De sport stroomt door onze aderen en is onze brandstof voor een gelukkig leven. Zelfs de meest vreselijke, zware en slechte race zal een triathleet niet weerhouden van revanche, het verbeteren van je PR of het nastreven van een nieuw doel. Alsof een voetballer stopt nadat hij de Champions League heeft gewonnen. Maar nog voldoende kansen heeft om Europees of Wereld kampioen te worden.

10. “Ik zou gewoon willen finishen. Dat is toch al goed genoeg?”.

Er is meer dan ‘gewoon willen finishen’ en dat weten we beide. Ook al lijken we simpele zielen, omdat we als semi-autist eindeloos veel kilometers overbruggen tijdens de training, we zijn het niet. ‘Gewoon finishen’ is hetzelfde als ‘ik heb geen specifieke tijd in gedachte’ of ‘ik heb geen doel’. Daar is opzich helemaal niets mis mee, alleen zal het trainen of het voltooien van ene wedstrijd daar wel verrekte zwaar van gaan worden. Iedereen heeft een doel, en dat doel zal je altijd meenemen in je race. Of je die ene triathlon nu voor een goed doel opdraagt, je PR wilt verbeteren of je grenzen wilt leren kennen, we zijn allemaal ooit eens naar de start gelopen met een eigen verhaal, een eigen doel en een eigen achtergrond. Niets mis mee. Maar ‘gewoon’ finishen is er niet bij.

Bron: geschreven door Lisa Dolbear (3-voudig IRONMAN finisher en USAT Level 1 coach)

TRAINING: TRANSITIE EN HARDLOPEN

Afgelopen week weer gekeken naar het WK 70.3 in Zell am See?¹ Dan heb je vast gezien dat de grote mannen en vrouwen geen enkel probleem lijken te hebben met de transitie van het fiets- naar het looponderdeel. Dat ervaren wij als leken wel even wat anders zeg maar.. Als ik om mij heen kijk tijdens een wedstrijd in België en/of Nederland dan zie ik mensen beginnen met het hardloop onderdeel alsof ze op de fiets een krat donkerbruin bier soldaat hebben gemaakt.
Toch zijn er, behalve een bricktraining, oefeningen en tips die jouw gaan helpen bij de transitie en het hardlopen. Best handig!

Een hoge RPM op je fiets.
Er zijn op deze planeet maar weinig triathleten die vanuit een lage RPM op de fiets naar een hoge cadans kunnen tijdens het hardlopen. En volhouden. Chrissie Wellington is hiervan een goed voorbeeld. Maar als jij geen Chrissie Wellington heet dan is de oorzaak van je snel vermoeide benen nu al snel duidelijk.

Hoe vreemd het ook klinkt: je spieren hebben geheugenkaartjes. Die geheugenkaartjes weten dat jij op bijvoorbeeld 90 RPM getrapt hebt en dan zullen die geheugenkaartjes ruimte vrij maken voor een een betere transitievoor een hogere hardloop cadans (zo slecht die vergelijking met computers overigens…). Als dat geheugenkaartje registreert dat jij als een machine op 60 RPM hebt lopen harken dan slaat ie dat op en geven ze jouw spieren een signaaltje bij het hardlopen dat je dat wellicht nét iets anders aan had moeten pakken. Een mindere hardlooptijd als gevolg.

Toch willen wij hierbij aanhalen dat er een groot verschil zit tussen de korte afstanden en de lange afstanden triathlon. Als je relatief kort op de fiets zit en vervolgens kort hoeft hard te lopen dan kan je lichaam wel wat hebben. Hebben we het over de lange afstand dan heeft je lichaam natuurlijk wel langer de tijd om te wennen aan de transitie. Train er gewoon eens mee. De ene keer 60 RPM en een cadans van 180 en de andere keer 90 RPM en een cadans van 180. Doe wat je goed vind voelen.

Wat een solide ‘run-course’ tegen kan houden?
Té grote stappen
Indicator: Iedere keer als je landt dan stopt je lichaam een fractie. Tsja, als je sneller wilt lopen dan is een wat ‘kortere’ pas verstandiger.

Zittend hardlopen
Indicator: Heupen en kont naar achteren. Buiten dat het er gewoonweg niet uitziet, omdat het lijkt alsof je trisuit vol gaat lopen met je ontbijt en gelletjes en daarbij is het geen effectief en actieve loophouding.

Opgetrokken schouders
Indicator: Als je nek tussen je schouders verdwijnt dan loop je niet alleen voorschut maar wij Hoeven je ook niet uit te leggen dat ook dit weer geen actieve houding is, toch?

Geforceerd ademen
Indicator: benauwd ademen of kort je adem inhouden zal leiden tot vroege vermoeidheid. En als je te lang je adem inhoud mag je mee met een ambulance. Let erop dat je ontspannen blijft ademen. Of tel je passen en ga ademen op ritme en pas.

Verticaal bewegen
Indicator: Hoezo zou je willen dat je skippy was? Echt waar, blijf gewoon ontspannen je stappen zetten en ga niet springen!

Wat je dan weer wel mag/moet doen!
Diepe buik ademhaling
Hoe?Focus je op het uitademen (ga diep). Het inademen gaat doorgaans vanzelf.

Rechtop hardlopen
Duw je heupen naar voren en leun wat naar voren vanaf je voet. Maar blijft rechtop! Tenzij je Usain Bolt bent. Dan mag je 100meter lang voorover blijven leunen.

Hoge pas frequentie
Zet wat kortere stappen en probeer ongeveer een pasfrequentie van 180 aan te houden.²

Armen bewegen
Essentieel ishet ontspannen meebewegen van je armen in je zij. Ga niet als een profbokser je loopwedstrijd voltooien maar BLIJF ONTSPANNEN.

Focus op de grond
Focus jezelf op de weg. Kijk zo’n 5 meter voor je uit. Scheelt valpartijen en je hebt doorgaans een goede hoofdpositie.

 

¹ Je zou ook nog kunnen kiezen om het WK in Kona te kijken. Maar dat is aan jou.

² Ja wij weten ook wel dat het van persoon tot persoon verschilt. Maar allemaal moeilijke studies hebben aangetoond dat dit DOORGAANS het meest effectieve is.

GEAR: LUMOS.

We weten inmiddels dat ‘overige weggebruikers’ een hekel hebben aan ons soort fietsers. Ik persoonlijk trek mijn schouders erbij op en lach wat misselijkmakend richting die middelvinger-opstekende-automobilist. Alsof ik er wat aan kan doen dat ik aangeboren talent heb om te fietsen en hij niet, met z’n bierbuik….

Of die medelander uit de archaïsche periode die mij vervloekt omdat ze me niet hebben horen bellen. Ik koop potdomme een belletje op mijn aerodynamische fiets (weg snelle strava tijden) SPECIAAL voor dit soort antiek en dan nog roepen ze me na: bel dan! Zucht… Wie heeft überhaupt ooit dat belletje tot standaard gemaakt. Ik bedoel, of ik nu netjes ‘pardon’ bij het passeren roep of zo’n irritant hoog belletje laat klinken.

Mij kan in ieder geval nooit verweten worden dat ik me niet sociaal opstel op de openbare weg.

Toch zijn er ook genoeg mede-renners die dit niet doen; geen belletje, een brutale schouderduw tegen een bejaarde bij het passeren óf zo’n asociaal peloton amateurrenners die van de autoweg gebruikt maakt. In dit geval neem ik het op voor de automobilist, wandelaar en recreatieve bejaarde fietser. Jullie zijn echt een stel onverlaten.
Niet omdat ik jullie nu direct haat maar omdat jullie je eigen veiligheid ook in gevaar brengen. Het straalt namelijk niet lekker af op de samenleving als één van de wielleraars (die zich nu aangesproken voelde) zich laat lanceren door een auto met als gevolg een katskapotdode wielrenner en een groepje droevige nabestaanden. Precies, je mag het weglachen maar mij zal het, statistisch gezien, minder snel overkomen. Weet je waarom? Omdat ik er dus álles aan doe om maar op te vallen in het verkeer, in positieve zin! Ik geniet van het fietsen en wil dit dan ook graag nog heel lang kunnen doen.

Voor we het weten is namelijk deze heerlijke warme zomer weer achter de rug. Goed, het waren dan in ieder geval 4 fantastische zonnige weken zullen we maar zeggen. Maar weet je wat altijd het grote nadeel is van het einde van de zomer? Korte avonden…. Horrible! Dat je uit je werk komt en die zon die gelijk ondergaat. Als je gaat hardlopen is er niets aan het handje, maar met het fietsen loop je al gauw tegen beperkingen aan. Je ziet gewoon echt geen drol meer op de weg. Nu is dat jouw probleem, want je kan ook gewoon een lampje ofzo kopen. Maar andere weggebruikers, die ik in bovenstaand betoog in dit geval verdedig, zien ons nu al helemaal niet meer over dat wegdek heen rollen. We hebben er al eens eerder aandacht aan besteed, maar er zijn dus super mooie ontwikkelingen op de markt gaande die misschien wat achterlijk overkomen voor de asociale wielrenner maar die ongetwijfeld hip en trendy worden én die jouw en je familie redden van een crematie! Neem nu bijvoorbeeld de helm, eigenlijk zien die dingen er op voorhand helemaal niet uit, laat staan als je er nog een bandana onder draagt. Maar de volgende uitvinding, want het is nog een kickstarterproject, is er 1 uit de buitencategorie: De Lumos. Een helm met een voor- en achterlicht maar ook, jaja nu komt ie, knipperlichten én remlicht!
helm1knipperlicht

Die bejaarde fietser ziet nu, bij het vallen van de duisternis, welke kant jij opgaat én die automobilist heeft minder frustratie (met z’n bierbuik haha) omdat hij dus ook ziet waar jij heengaat zonder dat jij je hand uit hoeft te steken. Hoe… cool…. is…. dat…. Hoe dat werkt? Ja sorry super snelle spandex renner maar je moet er echt ff een klein kastje voor op je stuur zetten (net als bij een scooter zeg maar).
kastje2

Jij als asociale wielrenner vond een belletje al te veel dus ik acht de kans nihil dat je dan wel dit kastje gaat installeren maar ik geloof er heilig in dat dit soort vindingen de toekomst gaan hebben. Heerlijk toch? Dat je de laatste maanden van 2015 lekker buiten kan blijven fietsen met de Lumos? Jij als totale droplul die zich niets aantrekt van het verkeer zal wellicht 20sec verliezen op je 80km route door die luchtweerstand van dat kastje, maar gelukkig kun je daarna nog wel aanschuiven bij je partner en kinderen om je piepers op te eten. Dus doe het nu maar gewoon!

Owja, voor ik het vergeet, nog even wachten tot je de Lumos kan kopen want de kickstarterexemplaren zijn er ruimschoots de deur uit (yup er zijn blijkbaar héél veel mensen die hem toch al willen). Overigens is het kickstaterbudget ook ruimschoots behaald dus het is eigenlijk nu al een succes ($791,224 opgehaald waar er maar $125,000 nodig was).

REVIEW – The Turbine

En zo viel er wederom een fantastisch nieuw product op de deurmat met de vraag om het te reviewen: The Turbine.

De naam alleen al! Nee het is niet die bekende band uit 1983. Maar het is wel op weg naar even veel, zo niet meer, succes. Hebben we je aandacht? Ben je al nieuwsgierig? Vooruit daar gaan we…. The Turbine: Sport Breathing Technology. Sporten, ademen en technologie. Ja we weten het, dit klinkt nogal vaag. Sterker nog, als wij Googlen op `turbine´ komen we op: “een windturbine is een machine die stromingsenergie via kracht van wind omzet in mechanische energie”. Behalve dan dat die windturbine niet op onze deurmat viel zitten er toch veel overeenkomsten in hetgeen wij opgestuurd kregen.

turbine verpakking    turbine

The Turbine starterspakket wordt geleverd in 3-voud, wat wil zeggen dat je 3 maten tot je beschikking hebt. Het is dus niet zo dat je met dit starterspakket 3 identieke Turbines hebt die jijzelf kan gebruiken. ECHTER als éénmaal je  gewenste maat kent kan je een navulpakket bestellen, deze bevat 3x dezelfde maat.

Wat?

The Turbine. Een vernuftig klein en handzaam objectje wat er zorg voor moet dragen dat je beter en dieper gaat ademen en je dus meer energie kan geven gedurende je training. Het is een apparaatje wat je in je neus moet doen. Door het design van The Turbine worden je neusgaten wat meer opengezet waardoor maar liefst 38% meer lucht richting je longen gaat. Jazeker het is dus bewezen!

The Findings: On average the intranasal dilator provided 38% increase in airflow.

Kijk dat zijn nog eens cijfers waar wij als sporter direct blij van worden. We kennen immers allemaal de gedachten van “had ik maar beschikking over wat meer zuurstof tijdens het lopen/fietsen”. Je leest het goed ja, lopen én fietsen! De kleine rubbertjes op het object zorgen dat The Turbine perfect op de plek blijft zitten (hierover meer in ‘onze ervaring’).

Chris Froome gebruikte The Turbine vorig jaar als bij in de Vuelta en hij bracht dat direct wereldkundig:

chris froome

Eenmalig? Dacht het niet! Gedurende deze Tour de France is Froome een trouw gebruiker van dit apparaatje! En de media, zoals het Algemeen Dagblad pakte dit ‘fenomeen’ gelijk op!

Een betere promotie kun je eigenlijk niet hebben toch?
Dat zorgde er dan ook voor dat onder andere Calvin Matson (Trek Factory Race team), Milaan-San Remo winnaar Matt Goss, Jack Bobridge en vele anderen inmiddels ‘het gele wonder’ in de neus stoppen. Nou jullie kunnen we raden dat wij bij het zien van de website en de reviews enorm veel zin hadden om dit uit te proberen!

Owja, zin om na het lezen van deze review zelf The Turbine eens uit te proberen? Ga naar onze Facebook en tag jezelf met 2 vrienden/trainingspartners!!
actieturbine

Onze ervaring

Wij hadden het plan om het bij 10 trainingen uit te proberen (want The Turbine gaat zo’n 10x mee voordat het verliest in gebruiksgemak en comfort). 5x Fietsen en 5x hardlopen.

Fietsen:
Heerlijk! Je voelt echt, maar dan ook écht, dat je veel meer lucht tot je krijgt. Je kan bijzonder prettig door blijven ademen en het is alsof de transitie naar een 2e adem veel gemakkelijk is. Meer hoeft het ding ook niet te doen wat ons betreft.

Nadelen? Vooruit het fietsen langs een boerderij, met een geurcirkel waar je normaliter al niet vrolijk van kan worden, is niet erg fijn met The Turbine. Tsja dat moet je dan maar voor lief nemen denk wij.

Hardlopen:
Er mag gezegd worden dat je het meer voelt zitten in je neus dan bij het fietsen, maar dat is logisch. Toch verloren wij het gevoel na een kilometer of 3 en concludeerden we echt dat vooral bij hardlopen The Turbine echt sterk tot zijn recht komt. Juist bij het hardlopen doe je een beroep op het onderste van je longen en dan is die extra zuurstof/lucht helemaal welkom. Voila, dat is ook echt wat je voelt. We namen de proef op de som en deden het apparaatje pas tijdens het 2e deel van de looptraining in: alsof je nooit zo gemakkelijk een 2e helft hebt gelopen! Het is zo’n onwerkelijk en prettig gevoel om zo lekker veel lucht tot je te nemen!

Conclusie

Het ziet er een beetje uit als een neusring. Geel van kleur. Natuurlijk zijn felle kleuren helemaal in anno 2015 (toch Asics?), maar een geel ding in je neus is echt niet zo hip hoor! Wij prefereren dan toch een transparante variant hierop.
Tevens voelt best ongemakkelijk de eerste keren dat je The Turbine in je neus hebt zitten. Toch verdwijnt dit gevoel naarmate je het vaker gebruikt.
Als je weerstand niet helemaal optimaal is dan kan dit ding er natuurlijk ook voor zorgen dat je wat sneller een verkoudheidje oploopt. En ook het gebruik bij hooikoorts kan klachten ietwat verergeren.
Een heel groot voordeel is toch wel een officiële toezegging vanuit bv Ironman dat deze gebruikt mogen worden tijdens de wedstrijd. YEAH!

Overall zijn wij toch echt zeer te spreken over The Turbine. Klein in formaat, groots in prestatie. Dat zou toch een beetje het label zijn dat wij eraan zouden hangen.

Training: Revolutions per Minute

Kijkend naar het volgende scenario: Klaas de Klapper en z’n tweelingbroer Draaiende Dirk rijden op naar een colletje halverwege een triathlon. Klaas, alphamannetje dat ie is wil laten zien dat ie het colletje op kan stoempen met een hoog verzet, want ja, daar gaat het toch om? Klaas klapt het grote blad erop en zijn RPM’s (revolutions per minute, red) liggen tussen de 55 en 60.

Dirkie, ietwat onzeker over zijn eigen machogehalte denkt wel twee keer na en schakelt lekker terug en spint het heuveltje op met een lekkere doch vlotte 80 tot 85 revolutions per minute, oftewel zoveel draaibewegingen in de minuut. Beide broers komen tegelijkertijd boven, maar hier eindigt het verhaal niet.

Als je  een lagere cadans rijdt op een relatieve zware versnelling dan heb je natuurlijk meer kracht nodig om de pedalen rond te laten gaan, bovendien is het een grotere aanslag op je spieren en zet je meer druk op je knieën. Een kniesoor die daar op let, hoor ik je zeggen, maar het tegendeel is waar! Klaas’ beentjes lijden dus meer na de beklimming en zou hierdoor dus minder overhouden voor zijn loopgedeelte. Door het gebruik van een hogere cadans spaart Dirk dus zijn benen.

 

Beter-Klimmen

Moraal van dit verhaal? De cadans dient dus te bepalen of je opschakelt of juist niet. De meeste triatleten en meer-dan-recreatieve-fietsers zorgen dat ze een cadans hebben tussen de hoge 80 en de lage 90, of zelfs tot 100 wanneer ze een rit maken.

Als je ondervind dat het lastig is om de 80 RPM vast te houden schakel dan naar een lagere versnelling. Aan de andere kant als je op een te makkelijke versnelling rijdt en je te makkelijk de 95 RPM haalt, ga dan naar een zwaardere versnelling, dit kan op zowel een ander blad of op een andere ‘ring’.

Nog meer rondjes?

Een fietser kan maar zoveel schakelen als dat zijn fiets hem toestaat, dat is logisch. De traditionele crankstel bestaat uit twee kettingwielen met een 12-23 cassette op de achterderailleur, wat prima is voor het overwegende vlakke landschap in Nederland en Belgie. Echter, wanneer je dan toch eens de Haussire of de Cauberg op zou moeten klappen dan gaan je RPM’s dus naar benee, en haal je de 80 in de verste verte niet.

Andere cassettes zoals de 12-25 of de 12-27 geven wat meer opties voor de klim, maar het nadeel hier is van dat er te grote gaten vallen tussen de versnellingen. Een derde kettingwiel op het crankstel is ook een optie, maar goed, dat is dan ook weer gewicht dat je mee moet nemen. Een wat minder populaire oplossing is dat je voor een compacte crank gaat met maar twee kettingwielen maar met minder tanden per kettingwiel (bijvoorbeeld 50 en 34 of 36 in plaats van 53 en 39), hierdoor krijg je dus een lichtere versnellingsratio en dus een hogere cadans voor het klimwerk. Snappen jullie het nog? Het is misschien een moeilijke materie, maar je hierin verdiepen loont dus zeker. Ook met het oog op het parcours dat je wilt gaan rijden.

bike-gears

Als je überhaupt problemen hebt met het vasthouden van je snelheid bij een hoge cadans, ga dan niet in een hoekje huilie huilie doen, en geef vooral niet te snel op! In de training ga je langzamerhand een steeds hogere cadans rijden in je comfort zone, en bouw dit ook op. Rijd eens training op het binnenblad bijvoorbeeld! En verander ook regelmatig en zie het als een soort van intervaltraining. Een hogere cadans in wedstrijden zorgt er namelijk ook voor dat je sneller accelereert na een bocht of heuveltje en dus ook minder met je krachten gooit. Alles om beter aan het hardlopen te beginnen.

Om dit fietsgedrag er in te slijpen ga je dus lekker ‘spinnen’, zet je fiets op een lage versnelling en maak veel RPM’s voor zo’n 20 seconden zonder dat je heupen uit je zadel schieten. Kom even een minuutje op adem en herhaal dit zo’n 5-7 keer.

Wissel lekker af in je trainingen en fiets dus vooral niet te zwaar met minder draaibewegingen, maar focus je op de 80-90 RPM’s. Een cadanssensor is hiervoor een uitstekend hulpmiddel.

Uiteindelijk kan je ook overgaan op een wattagemeter om je fietsprestaties te verbeteren, maar daar komen we een volgende keer op.

 

 

 

 

GEAR: Specialized Power Zadel

Bij Specialized deden ze er een tijdje best geheimzinnig over, maar dan toch kwamen ze vorige week met het nieuws over een nieuw zadeltype. Wij hadden het een tijdje terug al een keer gespot op fiets.nl dat Lars Boom wel een heel apart zadel had in de Tour Down Under op zijn Specialized Tarmac.

1424216654114-2o8yqxvf1rt6-700-80

Specialized staat er om bekend dat ze eerst profs in wedstrijden de nieuwe producten laten uittesten en wanneer hier dan goede feedback op komt wordt het gelanceerd in de markt. Nu moeten wij eerlijkheidshalve bekennen dat de jongens van de Specialized concept-store Rings te Goirle de zadels ook al wel gezien en getest hadden maar heel veel wisten ze er ook nog niet over. Gloednieuw dus, dat zadel. Overigens daar in Goirle, dat is een heuse snoepwinkel voor de Specialized liefhebber, en het is leuk dat je er Tom Boonen tegen het lijf kan lopen, maar dat bewaren we voor een volgende post.

Terug on-topic, zo gezegd, dat zadel! We kunnen inmiddels melding maken dat de naam in ieder geval krachtig is; De Power! De allrounder onder de zadels, punt. Niets meer niets minder. Een zadel dat dus multi-functioneel is, en daar houden wij triathleten wel van, niet? Het zadel lijkt breed, maar dat valt in de cijfers wel mee, maar het zadel is wel degelijk korter dan je normale racefiets zadel, zo’n 2,5cm. En dus hebben we hier het beste van twee werelden, enerzijds de roadbike, anderzijds de tijdritfiets. Hoppa!

Het zadel geeft je dus de comfort om op je ligstuur te hangen, maar tegelijkertijd gaat het ook prima met je handen aan het stuur. De geul in het midden geeft je ook wat meer comfort en hierdoor behoud je het gevoel in je donder, zeker niet onprettig als je wat verder rijd dan 100 kilometer, en ook nog wat wilt hardlopen na de rit. Daarnaast komt dit zadel in verschillende breedtes die variëren van 143 mm, 155 mm tot 168 mm (168 alleen voor Expert en Comp). Ook heb je deze variatie in prijs, 70-230EUR, waarbij de hoofdprijs te allen tijde voor de S-works versie betaald dient te worden zoals we gewend zijn van Specialized.

Doordat er genoeg variatie te bieden is in de breedte, is dit zadel geschikt voor zowel de heren als de dames, en de eerste testresultaten zijn lovend. Zo biedt de Power genoeg comfort, en vergeet je haast dat je een stijf carbon zadel onder je achterwerk hebt. Daarnaast is dit zadel, met name lekker voor de triatleet die aan zowel stayer en non-stayer wedstrijden deelneemt. Helemaal top dus!