jorgensen

TRAINING: VIRTUAL REALITY & DUURSPORT

Er zijn talloze artikelen gepubliceerd over de toepassing van technologie in de (top-)sport. Dozijnen voor- en nadelen op een rijtje. Conclusie: jij moet zelf maar bepalen wat het beste voor je werkt. Zo ken ik er ook nog wel een paar… “Sport je voor je plezier of sport je met serieuze doelstellingen?”, dát zou de vraag moeten zijn om te bepalen of het al dan niet interessant voor je is om jezelf met sensoren, metertjes en evaluaties op te zadelen. Behalve dat duursporten zonder elektronica een heerlijk vrij gevoel kan geven is er ook een technologische ontwikkeling die, in het geval van wedstrijden mega, interessant kan zijn. Komt ie….

4 Jaar geleden was mechanische pech die ervoor zorgde dat Gwen Jorgensen, ondanks al haar talent en de toebedeelde favorietenrol, als 38e over de finish stapte. De super succesvolle Amerikaanse triathlete uit het WTS circuit zat het duidelijk niet mee tijdens de olympische spelen van 2012 in London. Teleurstelling was een understatement. Direct na het teleurstellende resultaat realiseerde zij zich dat ze een enorme psychologische knauw had gekregen meteen nadat zij met het technisch mankement langs het parcours stond. Oorzaak was dus bekend en nu werd het tijd om haar trainingsaanpak en fysieke en mentale focus onder de loep te nemen. Ze kon duidelijk de knop niet op de juiste manier omzetten.

Ze pakte haar spullen en vloog naar Wollongong (AUS) om te werken met een geheel nieuw elite team onder leiding van haar (huidige) coach, Jamie Turner, die diverse technieken en methodieken had ontwikkeld om mentaal beter voorbereid te zijn voorafgaand aan een wedstrijd. Iedere dag werkte Gwen 4 afzonderlijke fysieke trainingen af maar daarnaast gingen ze ook actief aan de slag met visuele perceptie trainingen om met wedstrijddruk om te kunnen gaan maar vooral ook om zelfvertrouwen te krijgen. Iets was ze dus niet voldoende bleek te hebben in London.

Visuele perceptie trainingen? Nou dat zijn trainingen op basis van videobeelden. Je kan namelijk op heel veel trainen: snelheid, inhoud, duur en techniek maar parcoursverkenning is bijvoorbeeld evengoed essentieel in je voorbereiding. Moeilijke bochten tijdens het fietsonderdeel, beklimmingen waar je eventueel kan aanvallen, waar is vaak schaduw op een specifiek parcours of hoe kun je het beste afdalen. Als je die informatie hebt kun je dus ook gericht trainen.

“je hebt geen controle over wat andere atleten doen, maar je hebt wel controle over wat je zelf doet”.

En dat ging ze doen in aanloop naar Rio 2016. Een compleet nieuw onderdeel in haar trainingsschema werd samen met haar sponsor Red Bull en virtual reality producer Joseph Chen opgezet zodat ze virtueel het fietsparcours kon oefenen. Nu horen wij je denken: ja maar zoiets bestaat al lang in de vorm van ZWIFT. Klopt, maar niet in Virtual Reality. Specifiek betekende dit voor Gwen dat ze bekend raakt met het parcours. Sterker nog, zó bekend dat ze een ‘thuisvoordeel-gevoel’ zou krijgen. Iets wat het zelfvertrouwen natuurlijk een enorme boost kan geven.

gwen-jorgensen-virtual-reality2.jpg

Beelden werden gemaakt door Chen en zijn SUV. Een 360graden camera werd op precies dezelfde hoogte gemonteerd als dat Gwen Jorgensen op haar fiets zou zitten. De route werd op verschillende manieren gereden zodat bijvoorbeeld bochten op diverse manieren in haar trainingen aangesneden konden worden. Maar ook welke bocht hier direct na kwam zodat ze in de bocht daar aan voorafgaand direct goed gepositioneerd zat. En dit resulteerde in een trainingsformule die haar bekend zou maken met alle essentiële facetten die nodig waren om de nieuwe olympisch kampioen te worden.

En die nieuwe olympisch kampioene werd ze.
Gwen-Jorgensen

Dus met de vraag of technologie een positieve bijdrage kan hebben aan een sportieve prestatie? Ja. Alleen de tijd zal het leren of de middelen die wij nu gebruiken (hartslagmeters, wattagemeters etc) ook nog evident zijn in de toekomst van de duursport.

Wil jij meer lezen over Gwen Jorgensen haar trainingsmethoden? Klik hier.

 

ALGEMEEN: PRIJZENGELD TRIATHLON

Jij als lezer kent ons inmiddels wel als zijnde nuchtere triathleten. Dik in de 30 en realistisch genoeg om te zeggen dat er nooit 1 euro aan prijzengeld bijgeschreven gaat worden op onze rekening. Wij hebben andere talenten (anders zat je dit ook niet te lezen, toch?). Dat neemt alleen niet weg dat wij wel super nieuwsgierig zijn na wie dan wel al dat geld  verdienen wanneer ze over de finishlijn stappen. Welnu, van de korte afstand ITU tot de Long Distance Ironman (LD); slechts 15 atleten verdienden meer dan $100,000 aan prijzengeld over het laatste jaar. En slechts 25 atleten verdienden een bedrag van tussen de $50k en $100k.

Wat eigenlijk zoveel betekent dat 95% van alle pro’s minder dan $50,000 bijgeschreven zagen, en 75% daarvan nog minder dan $10,000. En dan bevatten deze percentages nog niet eens de ruim 500 atleten die wel deelnemen in de pro competitie maar niet snel genoeg zijn om prijzengeld op te strijken. In dit artikel/analyse is die laatste categorie atleten ook niet opgenomen omdat in onze ogen een ‘pro’ gedefinieerd moet worden als een atleet die zich iedere wedstrijd kan meten met de allerbesten. En dus voor het prijzengeld kan strijden.

Het heeft lang geduurd maar dan is hier nu eindelijk een overzicht van de verdiensten onder de triathleten. Als wij het 2015 Ironman punten seizoen en de 2015 ITU World Triathlon Series bij elkaar optellen dan was er zo’n $9.5 miljoen aan prijzengeld uit te keren, verdeeld over 120 races. Dit overzicht geeft dan dus niet alleen aan wie de allerbeste triathleten van de wereld zijn, maar het geeft ook direct inzage in hoe weinig geld er te verdienen is in deze sport.

Genoeg gepraat, wie is er nu volgens deze statistieken het allerbeste van de wereld? Javier Gomez ($243,000), Gwen Jorgensen ($218,000), en Daniela Ryf ($212,000). Eigenlijk geen verrassingen bij deze namen. Gomez was de grote held tijdens de Ironman 70.3 World Championships in 2014 (de race die het nieuwe seizoen aftrapt), met daaraan toegevoegd de $80,000 bonus die hij en Jorgensen op konden strijken voor het winnen van de ITU World Series. Voor wat betreft Ryf; deze vrouw is een robot gebleken. De overwinningen tijdens de Ironman 70.3 en de Hawaii World Championship bezorgden haar al een onvergetelijk jaar, maar die lucratieve Triple Crown was een kers op de taart. Ze werd hiermee de eerste one-million-dollar athlete binnen de triathlon. Deze 3 atleten waren dan ook de enige die meer dan $200,000 in het afgelopen jaar verdienden.

prijzengeld grafiek

OM het lijstje nog even verder af te werken… Nog eens twaalf atleten wisten ruim $100,000 te cashen, opvallend detail: behalve Vicky Holland en Mario Mola waren het allemaal LD atleten. Van de 25 ‘midden-klasse’-verdieners waren er slechts 8 ITU atleten. Niet vreemd als je weet dat ‘slechts’ 32% van al het te verdienen triathlon-prijzengeld uit de ITU wedstrijden komt.

Zoals gezegd was Javier Gomez de enige atleet die grootverdiener (in perspectief) bleek in zowel de ITU als de lange afstandstriathlon. Toch was Gomez ongeveer de enige ITU atleet die besloot ook deel te nemen aan de lange afstand. Uit het LD deelnemersveld waren er slechts een handjevol atleten die zich in drafting wedstrijden gingen mengen. Op Javier Gomez na kun je stellen dan atleten écht bij hun specialiteit blijven en daar de verdiensten uit proberen te halen.

In totaal hebben 841 atleten prijzengeld weten te winnen in 2015. Dat kunnen we verdelen over 397 vrouwen en 444 mannen.

Leuke feitjes: de gemiddelde inkomsten uit het prijzengeld bedroeg $3250 in 2015. Daarnaast zien we dat de top 1% (8 atleten) uit de ranglijst 15% van het totaal wist op te strijken en de top 20% (168 atleten) wonnen 60% van al te verdienen het prijzengeld.

Als je naar het overzicht kijkt dan zal je wellicht de eerste 100 atleten van naam herkennen. Daaronder zit een mix van ‘de oudjes’, nieuwkomers, geblesseerden en atleten die snel genoeg zijn om zich te kwalificeren voor een pro-veld maar die maar zeer weinig verdienen tijdens een wedstrijd.

ryfmilliondollar

Daniela ‘One-Million-Dollar’ Ryf

Conclusie: Het mag je nu inmiddels niet meer verbazen dat triathleten niet rijk worden van hun beroep. Ook al wist Ryf een miljoen op te strijken, overall zijn de verdiensten onvoldoende om een leven lang rond te komen.

Waarom zou dit jou allemaal iets moeten schelen horen wij je denken? Nou omdat er dus té weinig te verdienen valt zal het potentieel top talenten niet gauw kiezen voor een carrière in deze duursport. Ergens op de wereld lopen nu dus jongeren rond met enorm veel talent en aanleg binnen deze sport –en zonder dat ze het weten kunnen ze de ‘nieuwe Frodeno’ worden, maar kijkend naar de inkomsten en de toewijding die je moet hebben hiervoor zullen deze talenten eerder voor een ‘gewone carrière’ kiezen. En áls ze al een grote atleet worden dan kunnen ze van al dat verdiende geld 5-10 jaar rondkomen. Wat zou jij doen als je zou mogen kiezen?

Het resultaat is dus dat wij als fans geen uitdagende wedstrijden te zien krijgen. Dus ook commercieel gezien niet interessant. Bedenk je maar eens dat IEDERE wedstrijd dezelfde topatleten aan de start staan. Ook al lijkt het je misschien leuk om Javier Gomez of Gwen Jorgensen iedere wedstrijd te zien winnen, zou het niet leuker zijn om iedere wedstrijd een sprint-battle te zien? Als de organisaties het voor elkaar krijgen om de top 100 atleten $100k per jaar te laten verdienen, en de top 10 dicht bij het miljoen dan kun je verwachten dat veel duursporttalenten deze sport instromen. Wat de kwaliteit uiteindelijk ten goede komt.

Waar dat geld allemaal vandaan moet komen? Sommigen stellen dat het moet komen uit ‘de onderste laag’ van het pro-veld. Zeg maar de atleten die er toch nauwelijks/niets op verdienen. Verdeel dat geld over de top 150 en je kan salarissen van de top 150 verdubbelen. Of dat jij als semi-pro dat leuk gaat vinden? Nee waarschijnlijk niet, maar als je toch al niet goed genoeg bent om aansluiting te vinden bij de top en er mogelijk betere talenten rondlopen dan moeten we dat zien te stimuleren toch? Soms moet men een offer brengen om tot een betere oplossing te komen. Hoe dan ook, voer voor discussie de komende jaren!

[embeddoc url=”http://tri-athlete.nl/wp-content/uploads/2016/01/heren-prijzengeld.xlsx” viewer=”microsoft”]

[embeddoc url=”http://tri-athlete.nl/wp-content/uploads/2016/01/dames-prijzengeld-1.xlsx” viewer=”microsoft”]

Bron: TRStriathlon