misverstandig

ALGEMEEN: MISVERSTANDEN OVER TRIATHLON

Ik schrijf nu dit artikel ongeveer 4 maanden nadat ik mijn very first full distance gedaan. De maximale afstand ja. Ze noemden mij een volslagen idioot dat ik ‘die hele’ ging doen. “Een halve is toch voldoende?”. Nee. Dat is niet voldoende. Ik heb voldoende halve afstanden gedaan in de afgelopen twee jaar. Het was nu toch echt tijd voor die hele. En ook al was ik er zelf van overtuigd dat het moest kunnen, het is toch een hele kluif die allereerste.

Ik zal je eerlijk bekennen, ik ben absoluut niet de beste triathleet die er rondloopt, maar ik kan wel zeggen dat ik er trots op ben om een 140.6 achter mijn naam te hebben staan. Ruim onder de 12uur.

Een van de dingen die me opviel nadat ik weer thuiskwam van de ‘triathlonreis’ was dat veel mensen het zo enorm gevolgd hadden wat ik aan het doen was. Behalve dat ik volop felicitaties kreeg mocht ik ook een hoop vragen ontvangen van een groep die ik onbewust geënthousiasmeerd bleek te hebben maar die worden/werden geblokkeerd door misvattingen over deze sport. “Ik zou het ook wel kunnen, maar……”

Het bijzondere is dat al deze misvattingen ook in mijn hoofd hebben rondgedwaald vóórdat ik begon met triathlon. Wat ik, met mijn ervaring, kan zeggen is dat hetgeen wat je denkt sterk kan afwijken van de realiteit. Een aanname dus….

Een aantal van deze misverstanden heb ik voor je op een rijtje gezet.

Misvatting #1 – Ik heb enorm veel dure accessoires nodig om een triathlon te doen.
Toegegeven, je kan triathlon zo duur maken als je zelf wilt. Fancy metertjes en attributen op je té dure fiets, de meest dure wetsuit/trisuit en je scheel betalen aan voeding met een merknaam. Het is dus eigenlijk net zoals alle andere sporten, als je veel geld over de toonbank laat rollen dan krijgt het vanzelf de naam DUURsport. Maar hey, het hoeft niet hoor! Sterker nog, mijn advies is om in het begin van ‘je triathloncarrière’ lekker de hand op de knip te houden. Ironman mag dan wel de ‘catwalk onder de triathlons’ zijn, maar je hoeft heus geen €10k neer te leggen voor een fiets als jij je eerste wedstrijd gaat doen. Een geleende helm, een fiets uit de garage (of lenen/huren) en een paar goede loopschoenen zijn al de basis van jouw eerste wedstrijd. Genoeg mensen die sneller finishen op een aluminium fiets dan op een te dure carbon tri-bike.

Misvatting #2 – Je moet eruit zien als Jan Frodeno.
Triathleten zijn lang, pezig en ogen als gespierde halfgoden. Grapje, niet waar natuurlijk. De meeste triathleten zien eruit zoals jou en mij. Jong, oud, dik, dun en alles wat er tussenin zit. Ik durf je te garanderen, en vele met mij, dat je de keren dat je eruit werd gelopen door een 70-jarige of voorbij werd gefietst door een 120kg zware triathleet nooit zal vergeten! Triathlon is een sport voor iedereen en van allerlei pluimage. Niet alleen voor Jan Frodeno en zijn vrienden.

Misvatting #3 – Het zwemonderdeel is het enige wat écht vreselijk is tijdens een triathlon.
Fietsen en hardlopen kunnen ze wel –zeggen mijn vrienden- alleen het zwemmen daar zien ze tegenop. Dat klopt natuurlijk wel, zeker als je geen achtergrond in het zwemmen hebt.

En nog steeds, na al die triathlons die ik al heb mogen doen, is zwemmen echt niet altijd prettig en comfortabel, maar om nu te zeggen dat dit het zwaarste is in de wereld: nee.

Wat klopt aan de stelling is: als je moe begint te worden tijdens het lopen, ga je wandelen. Vermoeide benen tijdens het fietsen, dan rol je lekker wat meer uit. Maar als je moe bent geworden van het zwemmen dan…. verdrink je. Shit.

Dat het zwaar is dat klopt dus, maar het grootste obstakel hiervan zit in je hoofd. Als je in paniek raak door het koude water, de mensen om je heen zit er niets anders op dan een paar keer goed in te ademen, te ontspannen en weten dat je voldoende getraind hebt. Daarbij, zwemmen is het kortste onderdeel van die hele triathlon he ;).

Misvatting #4 – Om een triathlon te kunnen doen moet je jaren trainen.
Niet helemaal waar natuurlijk. Er zijn enorm veel verschillende afstanden om voor te trainen. Bijvoorbeeld; voor een sprint race kun je in 3 maanden een redelijke basis leggen. Maar wil je een langere afstand gaan doen, en heb je de afgelopen 5 jaar op je bank gelegen, dan adviseer ik je wel om eerst een goede basis te leggen. En met jezelf tussendoor eens met een kart of een halve triathlon. Het is en blijft een aanslag op je lichaam maar je voelt zelf wel wanneer je er klaar voor bent.

Misvatting #5 – Triathlons zijn onmogelijk voor mij om te finishen.
Dit is wat de meeste mensen tegen mij zeggen. Tuurlijk, iedereen kan het, behalve jij?

Onzin.

Dus omdat jij nog nooit zoiets hebt gedaan wil dat ook niet meteen zeggen dat je het niet kunt. De enige manier om je grenzen te leren kennen is door ze op te zoeken. Door dingen te doen die je voorheen nooit hebt gedaan.